Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Konkurs fotograficzny „Ptaki wokół nas”

 

Pod takim tytułem, na czas ferii zimowych, Muzeum Ziemi Wieluńskiej ogłosiło konkurs fotograficzny. Był on zainspirowany wystawą „Kadry kreślone piórem”. Celem konkursu było zachęcić dzieci i młodzież do wyjścia z domu i „zapolowania obiektywem” na ptaki. Organizatorzy wiedzieli, że czas na fotografowanie ptaków w tym okresie nie był zbyt dobry. Brakowało słońca, a i ptaków też było niewiele. Regulamin konkursu, zwłaszcza jego 7. punkt, zobowiązywał młodych fotografów do wykonania zdjęć tylko i wyłącznie w czasie trwania konkursu. Na apel organizatorów odpowiedziało 17 uczestników z powiatu wieluńskiego, pajęczańskiego i wieruszowskiego. Każdy z uczestników miał dostarczyć maksymalnie 3 fotografie. Przysłano ich razem 38. Organizatorzy przyjmowali fotografie także drogą elektroniczną. Prace oceniało Jury w składzie: Marek Gogola -historyk i zapalony fotograf, Barbara Mrugała – kustosz MZW i Jan Książek – dyrektor MZW. Oceniano, jak powiedział Marek Gogola, pomysłodawca konkursu, podstawowe umiejętności: kompozycję kadru, naświetlenie…

Praca konkursowa

Praca konkursowa

Podsumowanie konkursu połączone z wręczeniem dyplomów za udział, wyróżnień i nagród odbyło się 1 kwietnia. Jury przyznało jedno wyróżnienie, 2 równorzędne miejsca trzecie, jedno miejsce drugie i jedno miejsce pierwsze.

Zwycięzcy konkursu z organizatorami

Zwycięzcy konkursu z organizatorami

Organizatorzy pogratulowali młodym artystom fotografom już posiadanych umiejętności i życzyli ich pogłębiania. Epilogiem spotkania było zwiedzanie wystawy „Kadry kreślone piórem”, która ostatni dzień gościła w MZW. O wystawie opowiedział uczestnikom konkursu Waldemar Golec – miłośnik ptaków, fotograf, kustosz MZW.

Wernisaż wystawy Eleny Mirzajewej

31 marca 2016 roku, w czytelni Miejskiej i Gminnej Biblioteki Publicznej w Wieluniu odbył się, zorganizowany przez burmistrza Wielunia Paweła Okrasę oraz panią dyrektor MiGBP  Iwonę Podeszwę, wernisaż wystawy prac Eleny Mirzajewej. Towarzyszyła mu muzyczna niespodzianka, Wiersze na operę i perkusję, których autorem jest Wojciech Brzoska. Iwona Kania-Karbowska (śpiew) i Przemysław Borowiecki (perkusja) wykonali utwory Awizo, Jednym ruchem ręki, Zwierzęta i ludzie, Witamy w piekle, Proza.

Bohaterka wieczoru Elena Mirzajewa (pośrodku)

Bohaterka wieczoru Elena Mirzajewa (pośrodku)

Elena Mirzajewa, bohaterka wieczoru, urodziła się w Taszkiencie w 1981 roku. Do Polski przyjechała w 2011 roku, jako repatriantka. Od 5. lat mieszka w Wieluniu, w którym mieszkał kiedyś jej dziadek, Józef Dąbek, obrońca Ojczyzny, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Ukończyła Republikański College Artystyczny im. K. Bekzoda przy Akademii Sztuk Pięknych w Taszkiencie, gdzie studiowała malarstwo sztalugowe (1996-2006). Sztukę plastyczną ze specjalnością malarstwo sztalugowe studiowała także w Narodowym Instytucie Sztuk Pięknych i Wzornictwa im. K. Bekzoda w latach 2001-2006.

W latach 2000-2010 pracowała, jako scenograf i dekorator w Ogólnokrajowej Polonijnej Organizacji Kulturalno – Oświatowej „Świetlica Polska” w Taszkiencie. Była też nieetatowym ilustratorem w Wydawnictwie ”Czulpon” (2001-2006). W latach 2007-2011 była redaktorem twórczego działu przygotowania do wzornictwa i druku w Uzbeckiej Agencji Druku i Informacji Wydawniczo- Typograficzny Dom Twórczy „Uzbekiston”. W Wieluniu dała się poznać jako grafik plastyk komputerowy Wieluńskiego Domu Kultury, w którym pracowała w latach 2012-2014. Tu też wystawiła po raz pierwszy w Polsce swoje prace.

Fofotografia prac Mierzajewej

Prace Eleny Mirzajewej

Prace Eleny Mirzajewej były prezentowane na 6. wystawach przy Akademii Sztuk Pięknych Uzbekistanu takich jak: Malarz artysta i przyroda (2006), Uzbekistan-nasz wspólny dom (2007), Polska i Uzbekistan oczami malarzy artystów Polskiej Diaspory (2006), Harmonia linii i koloru (2010), Tribute to Chopin (2010). Pierwsza wystawa w Polsce miała miejsce w Wieluniu w 2012 roku i nosiła tytuł Uzbecki Taniec.

 

Jej druga wystawa w Wieluniu nosi tytuł Soul Flight. Można na niej zobaczyć 40. prac z lat 2013 – 2015. Ekspozycja jest mozaiką stylów i technik, począwszy od grafiki przez akwarele, akryl. Zaskakuje też różnorodność materiałów, jakimi artystka się posługuje. Są to tusz, specjalne mazaki, kredki…

Iwona Karbowska, Przemysław Borowiecki Wiersze na operę i perkusję

Iwona Karbowska, Przemysław Borowiecki Wiersze na operę i perkusję

 Doskonałym uzupełnieniem wystawy stały się teksty przywołanego wyżej Wojciecha Brzoski, mówiące trochę o Polsce, trochę o sporcie i zakupach, trochę o miłości, śmierci, listonoszach…, wiersze senne, ironiczne, piekielne, muzycznie zinterpretowane przez duet Iwony Karbowskiej i Przemysława Borowieckiego.

Kościoły drewniane Ziemi Wieluńskiej

Kościoły drewniane Ziemi Wieluńskiej

2016-04-03-Koscioły-Collage

Kościoły drewniane Ziemi Wieluńskiej to perełki ludowej architektury drewnianej. Pochodzące z szesnastego wieku świątynie w Gaszynie, Grębieniu, Kadłubie, Łaszewie, Naramicach, Popowicach, Wieluniu, Wierzbiu, Wiktorowie, określane przez znawców architektury mianem stylu wieluńskiego zasługują na uwagę ze względu na pewne cechy wspólne, wyróżniające je od pozostałych kościołów drewnianych ziemi wieluńskiej, znajdujących się w Białej, Łagiewnikach, Łyskorni, Raczynie, Skomlinie.  Zbudowane w stylu wieluńskim, małe, wiejskie kościółki, urzekają swoim skromnym wyglądem zewnętrznym, lokalizacją i bogato  wyposażonymi wnętrzami. Wszystkie one cechują  się zrębową konstrukcją ścian nawy i prezbiterium, dla celów ochronnych z zewnątrz oszalowanych, usytuowaniem na osi wschód- zachód (kościół orientowany), nawą szerszą od prezbiterium zamkniętego płasko lub wielobocznie, małymi okienkami od strony południowej, dwoma wejściami – od strony południowej przez kruchtę (dobudowywane w XVII w.) i od zachodu przez wieżę dzwonną (słupowa, rozszerzająca się ku dołowi, kryta dachem namiotowym), wysokim, dwuspadowym, gontowym dachem jednolicie pokrywającym nawę i prezbiterium, przechodzącym nad prezbiterium w okap wsparty na kroksztynach. Pod okapem, od strony północnej, w wieku XVII zaczęto dobudowywać zakrystie. W wieku XVIII na kościółkach, zbudowanych w stylu wieluńskim, zaczęły pojawiać się sygnaturki.

Położone w niewielkiej od siebie odległości świątynie, można odwiedzić w ciągu jednego dnia samochodem lub rowerem. Całkowita długość trasy to około 80 km.

 

Kościół parafialny p. w. św. Andrzeja w Kadłubie

Kościół p.w. św. Andrzeja w Kadłubie

Kościół p.w. św. Andrzeja w Kadłubie

Pochodzący z XVI wieku, kościół typu wieluńskiego już od 1401 roku pełnił funkcję kościoła parafialnego. Jest to kościół orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, oszalowany. Nawa kościoła zbudowana na rzucie prostokąta, w 1949 roku została przedłużona od strony zachodniej. Prezbiterium kościoła jest węższe od nawy  i zamknięte wielobocznie. Od strony północnej przylega do niego zakrystia, powiększona w 1949 roku. Do nawy od strony południowej przylega mała kruchta. Nawę od prezbiterium oddziela belka tęczowa z umieszczonym na niej ludowym krucyfiksem. Cały kościół jest pokryty dwuspadowym, gontowym dachem, przechodzącym w szeroki okap nad węższym prezbiterium (pod nim zakrystia). W kościele  znajdują się trzy ołtarze: ołtarz główny, barokowy  z 1723 roku i dwa ołtarze boczne. Ołtarz boczny lewy pochodzi z XVI wieku. Wyróżniają go rzeźby: Matka Boża z Dzieciątkiem i nieznany biskup. Ołtarz prawy boczny jest datowany na wiek XVII. Widnieją w nim wizerunki świętych Mateusza i Jana Chrzciciela. Na uwagę zasługuje siedemnastowieczna barokowa  ambona z ludową figurą Michała Archanioła na baldachimie, pochodzący z XIX wieku obraz Matki Bożej Częstochowskiej i znajdujący się przy kościele pochodzący z XV wieku dzwon ozdobiony minuskułą gotycką

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, oprac.  H. Hohensee- Ciszewska i Barbara Wolff, Warszawa 1953; T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.26

Kościół filialny parafii Kadłub p.w. Wszystkich Świętych, od 1990 roku Sanktuarium Matki Bożej Miłosiernej w Popowicach

Kościół p.w.Wszystkich Świętych w Popowicach

Kościół p.w.Wszystkich Świętych w Popowicach

Kościół typu wieluńskiego  z ok. 1520 roku, orientowany, konstrukcji zrębowej, oszalowany. W roku 1730 przebudowana została zakrystia, zbudowane zostały dwa ołtarze boczne. Gruntownej restauracji kościół doczekał się w latach 80-tych XX wieku.   Na uwagę zasługują: późnogotyckie odrzwia prowadzące z kruchty południowej do nawy kościoła, żelazne okucia drzwi o motywach roślinnych i figuralnych,  pochodzący z XVII/XVIII wieku obraz szkoły włoskiej z wizerunkiem Matki Bożej Bolesnej ze słowami modlitwy „Mater  Misericordiale ora pro nobis” w ołtarzu głównym, siedemnastowieczny krucyfiks na belce tęczowej, szesnastowieczne obrazy z wizerunkiem św. Jana Kantego i Wszystkich Świętych oraz malowany na desce obraz Chrystusa w cierniowej koronie z podpisem łacińskim: „O Homo Aspice si Est dolor similis Sicut dolor meus pro te” (O człowieku popatrz, czy jest ból podobny do bólu mojego za Ciebie)

Źródła: t. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.34; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.27-28; S. Pioruński, Modrzewiowy kościół drewniany w Popowicach z pierwszej połowy XVI wieku, „Puls Wielunia” nr 21(96), 2009, s.16

Kościół parafialny p.w. świętych Filipa i Jakuba w Skomlinie

Kościół p.w. św. Jakuba i Filipa w Skomlinie

Kościół p.w. św. Jakuba i Filipa w Skomlinie

Obecny kościół datowany jest na 1745 rok. Postawiony został na miejscu pierwotnego. Jest to kościół orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu. Nawa świątyni jest prostokątna, szersza od zamkniętego wielobocznie prezbiterium. Od zachodu do kościoła przylega kruchta szerokości prezbiterium, również zamknięta wielobocznie. Od północy przy prezbiterium pierwotna zakrystia, nowa murowana zakrystia od strony południowej. Od strony południowej przylegająca do nawy kruchta. W prezbiterium, środkowej części nawy i kruchcie zachodniej zachowana pozorna kolebka. Nad bocznymi częściami kościoła, oddzielonymi od nawy środkowej słupkami (wrażenie kościoła trzynawowego) strop. Na ścianach kościoła, na sklepieniu nawy i prezbiterium zachowane są rokokowe polichromie wyobrażające 7 sakramentów oraz sceny z życia apostołów, patronów kościoła, datowane na 1776 rok (malarz K. Więckowski). Na uwagę zasługują: wejście do kruchty południowej z drzwiami ze starymi okuciami, rokokowa ambona i chrzcielnica. W kościele są 3 ołtarze: główny z bramkami i dwa boczne barokowe z XVIII wieku z obrazami  św. Antoni, Opłakiwanie Chrystusa.

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, oprac.  H. Hohensee- Ciszewska i Barbara Wolff, Warszawa 1953; T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.26;  D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.39-40

Kościół św. Barbary w Wieluniu (od 2000 roku kościół parafialny parafii św. Barbary) w Wieluniu

Kościół św. Barbary w Wieluniu

Kościół św. Barbary w Wieluniu

Kościół  typu wieluńskiego, bez zakrystii. Jego powstanie datowane jest na 1515 rok. Nawa murowana pochodzi z XIX wieku, prezbiterium drewniane z wieku XVI. W latach 1979-1980 kościół poddany był gruntownym pracom konserwatorskim. W roku 2015 pod hasłem „Świadek Miłości Boga i Człowieka 500 lat kościoła św. Barbary” obchodził swój jubileusz. Dziś w kościele są trzy ołtarze. W ołtarzu głównym (powrócił do pierwotnej formy tryptyku) widnieją obrazy św. Barbary, św. Szymona i św. Jana Chrzciciela oraz rzeźba Matki Bożej z Dzieciątkiem (Najświętsza Maryja Panna Matka Łaski Bożej) w zwieńczeniu, flankowana puttami (wcześniej na belce tęczowej). W ołtarzu lewym bocznym p.w. św. Rocha, w części centralnej widoczny wizerunek Patrona, z boków święci Franciszek z Asyżu i Antoni Padewski. W ołtarzu prawym bocznym zatytułowanym „Opatrzności Bożej” znajdują się obrazy z wizerunkami św. Rozalii  w części centralnej (Objawienie św. Rozalii), św. Jana Kantego spowiadającego królewicza Kazimierza i św. Jana Nepomucena. W konserwacji pozostają rzeźby św. Mikołaja biskupa i św. Jana Nepomucena.

Źródła: Z. Białas, Kościół św. Barbary w Wieluniu, Wieluń 2008; Z Białas, Z. Stępień, Świadek miłości Boga i człowieka 500 lat kościoła św. Barbary, Wieluń 2015; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.25-26

Kościół p.w. św. Zygmunta w Wiktorowie

Kościół p.w. św. Zygmunta w Wiktorowie

Kościół p.w. św. Zygmunta w Wiktorowie

Szesnastowieczny kościół filialny (parafia Biała) typu wieluńskiego p.w. św. Zygmunta zbudowany z funduszy szlacheckich, konsekrowany w 1625 r. Drewniany, orientowany, pokryty gontem. Posiadał 3 ołtarze. Zrabowany i zniszczony w czasie II wojny światowej, odrestaurowany w latach 80-tych XX wieku. Zachowały się: polichromia, obraz Madonny z Dzieciątkiem z 1470 roku – dzieło Jana z Nysy, kamienna chrzcielnica z XVI wieku, barokowe obrazy, rzeźba  ukrzyżowanego Chrystusa.

Źródła: T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.43; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.40-41

Kościół parafialny p.w. św. Tekli w Raczynie

Kościół p.w. św. Tekli w Raczynie

Kościół p.w. św. Tekli w Raczynie

Kościół parafialny, drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej z 1843 roku p.w. św. Tekli, (zastąpił pierwotny, datowany na XV wiek, noszący wezwanie św. Mikołaja). Nawa kościoła zbudowana została na rzucie zbliżonym do kwadratu. W latach 1935- 1938 dobudowano do niej węższą część od zachodu. Prezbiterium kościoła jest węższe od nawy, zamknięte wielobocznie. Od strony północnej przylega do prezbiterium murowana zakrystia ze sklepieniem kolebkowym, a do nawy kruchta. Cały kościół jest pokryty osobnym dachem nad każdą częścią (pulpitowym nad zakrystią).Wewnątrz kościoła widoczny jest płaski, deskowy strop. Na belce tęczowej zachował się polichromowany krucyfiks datowany na XVIII wiek. Zachowały się też trzy drewniane barokowe ołtarze. W ołtarzu głównym wizerunek patronki, św. Tekli. W jednym z ołtarzy bocznych, dwukondygnacyjnych, widoczne obrazy Ukrzyżowanie i Matka Boża z Dzieciątkiem, w drugim św. Józef i św. Antoni z Dzieciątkiem. Na północnej ścianie kościoła koszowa ambona z baldachimem. Na zewnątrz  kościoła zachowała się dwukondygnacyjna, arkadowa dzwonnica datowana na XVIII/XIX wiek oraz mała drewniana kapliczka z lat 30-tych XX wieku (dziś składzik). W roku 2001 kościół został podniesiony do godności Sanktuarium Błogosławionych Ludwika Rocha Gietyngiera i Marii Kanuty Chrobot.

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, oprac.  H. Hohensee- Ciszewska i Barbara Wolff, Warszawa 1953; T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.26, Bąbka –Horbacz, Zabytki na terenie gminy, w: Monografia Gminy Czarnożyły pod red. Zdzisława Włodarczyka, Czarnożyły 2009, s. 542-544; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.36-37

Kościół filialny p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Łagiewnikach

Kościół p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Łagiewnikach

Kościół p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela w Łagiewnikach

Kościół filialny parafii św. Tekli w Raczynie  p.w. Ścięcia św. Jana Chrzciciela z 1623 roku. Odbudowany na początku XIX wieku (prawdopodobnie na nowym miejscu) już w 1839 roku był nieczynny z powodu zniszczeń. Kolejne remonty kościoła zostały przeprowadzone w latach 1845,1889, 1948-1950, 1973-1974, po roku 1980, w latach 90-tych XX wieku. Zbudowany na rzucie prostokąta (nawa kwadratowa) z węższym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium. Od strony północnej do kościoła przylegają zakrystia i kruchta. Każdy element kościoła pokrywa oddzielny dach. Wewnątrz kościoła strop płaski z desek. Od strony zachodniej widoczny chór muzyczny. Wyposażenie kościoła pochodzi z kościoła pierwotnego. Ołtarz główny z II ćwierci XVII wieku w części centralnej ma obraz przedstawiający chrzest Chrystusa w Jordanie, w zwieńczeniu wizerunek św. Walentego W jednym z ołtarzy bocznych, w nastawie, obraz Opłakiwanie z XVII w., w zwieńczeniu św. Antoni z Dzieciątkiem, w drugim późnorenesansowym, w nastawie, obraz św. Rodziny przy symbolicznym stole, w zwieńczeniu św. Anna Samotrzeć. Na uwagę zasługuje także  drewniana chrzcielnica, polichromowany krucyfiks na belce tęczowej

Źródła: Bąbka–Horbacz, Zabytki na terenie gminy, w: Monografia Gminy Czarnożyły pod red. Zdzisława Włodarczyka, Czarnożyły 2009, s. 545-547; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s. 33-34

Kościół p.w. św. Piotra w Okowach, Biała k. Wielunia

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Biała

Kościół p.w. św. Piotra w Okowach w Białej k. Wielunia

Zabytkowy, orientowany, drewniany, oszalowany, konstrukcji zrębowej z 1743 r., postawiony z fundacji Franciszka Psarskiego w miejscu pierwotnego. Nawa kościoła zbudowana na rzucie prostokąta jest szersza od prezbiterium, które jest zamknięte wielobocznie. Od strony północnej do prezbiterium przylega zakrystia. Do nawy od strony południowej przylega kruchta. Drugą kruchtę, od strony zachodniej dostawiono w wieku XIX. Kościół wewnątrz posiada strop, przykryty jest wysokim, dwuspadowym, gontowym  dachem. Na dachu, nad nawą kościoła, widoczna jest sygnaturka. Zakrystia pokryta jest dachem pulpitowym. W kościele znajdują się trzy rokokowe ołtarze. Obok kościoła stoi drewniana  dzwonnica konstrukcji słupowej, dołem oszalowana, w górnej części otwarta arkadami, pokryta dachem namiotowym. Kościół był wielokrotnie remontowany. Zanotowano remonty w 1936 roku, w latach 1957-1958 i 1990 – 1992.

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie, pod red. Jerzego Łozińskiego, z.12: powiat wieluński, Warszawa 1953; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.32-33

Kościół p.w. Najświętszego imienia Maryi, Gaszyn

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Gaszyn

Kościół p.w. Najświętszego imienia Maryi w Gaszynie

Szesnastowieczny kościół drewniany typu wieluńskiego, konstrukcji zrębowej, orientowany, oszalowany, z kwadratową wieżą słupową od strony zachodniej i z kruchtą w przyziemiu, z szerszą od prezbiterium nawą. Kościół powstał z fundacji rodu Gaszyńskich. Pokryty wysokim, dwuspadowym dachem,  wspólnym dla nawy i prezbiterium, przy czym nad prezbiterium dach  przechodzi w szeroki okap. Nad zakrystią, usytuowaną po stronie północnej jest dach pulpitowy. Kościół był remontowany w latach 1797-1811 z inicjatywy szlachcica Stefana Wolickiego, restaurowany w 1868 roku. Gruntownie remontowany z inicjatywy ks. Edwarda Banaszkiewicza w latach 1974-1975. Kolejne remonty stały się możliwe w ramach  projektu ”Wzmocnienie roli szlaku bursztynowego i innych szlaków tematycznych w zintegrowanym produkcie turystycznym województwa łódzkiego”. W kościele zachowały się do dziś siedemnastowieczne odrzwia (wejście z kruchty do nawy), barokowe rzeźby i obrazy ludowe, ołtarze: główny , późnorenesansowy z I połowy XVII wieku z obrazem Matki Bożej Gaszyńskiej i obrazami świętych: w uszach ołtarza Cecylii i Małgorzaty, w zwieńczeniu św. Wawrzyńca, dwa ołtarze boczne barokowe z ok. połowy XVIII wieku z rzeźbami świętych: Wawrzyńca, Rocha, Wacława, Zygmunta.  W kościele znajduje się kilka rzeźb ludowych oraz tarcza trumienna z czteropolową tarczą herbową.

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2 województwo łódzkie, z.12: powiat wieluński, Warszawa 1953; T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.24-25; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s. 28-30

Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej, Grębień

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Grębień

Kościół p.w. Trójcy Przenajświętszej w Grębieniu

Jeden z najcenniejszych zabytków budownictwa ludowego, typu wieluńskiego. Powstanie kościoła datuje się na początek XVI wieku. Zbudowany został z fundacji kapituły gnieźnieńskiej. Godny uwagi ze względu na piękną gotycko-renesansową polichromię fundacji prymasa Jana Łaskiego. Najstarsze późnogotyckie malowidła z początku XVI wieku, ze scenami Męki Pańskiej, zdobią ściany nawy. Polichromia gotycko-renesansowa z lat 1520-1531 zdobi strop i prezbiterium. Wśród ornamentów roślinnych widoczne są obrazy: Zaśnięcie Matki Bożej, Św. Anna Samotrzeć, św. Jadwiga Śląska, herby: Korab arcybiskupa Jana Łaskiego i herb Jastrzębiec, tarcza cechowa, jagielloński orzeł, grajkowie – dworski i plebejski z charakterystycznymi dla epoki instrumentami. Charakterystyczne dla epoki są zachowane szesnastowieczne okucia i obramienia drzwi w kształcie oślego  grzbietu oraz  rzeźby: Bóg Ojciec na tronie i Zmartwychwstały Chrystus. W kościele są trzy ołtarze: główny Z Matką Bożą z Dzieciątkiem w formie tryptyku z obrazami św. Barbary, św. Mikołaja, św. Jana Chrzciciela, św. Jadwigi Śląskiej, prawy boczny poświęcony św. Jadwidze Śląskiej, lewy boczny Matce Bożej Częstochowskiej.

Źródło: T. Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń, 1980 s. 25-26; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s.31-32

Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela, Łaszew

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Łaszew

Kościół p.w. św. Jana Chrzciciela w Łaszewie

Ufundowany przez biskupów gnieźnieńskich w II połowie XV wieku. Na jego miejscu w wieku XVII wybudowano nowy kościół z drzewa kostkowego. W 1668 roku dobudowano do niego od strony zachodniej słupową, kwadratową wieżę. Odrestaurowany w 1740 roku z inicjatywy plebana Wojciecha Kleczowskiego. Kolejny remont  w roku 1778. Gruntowny remont przeszedł kościół w latach 1965-1967  i 1991-1996. Jest to kościół typu wieluńskiego. Drewniany, konstrukcji zrębowej, orientowany, zbudowany na rzucie prostokąta, z węższym od nawy, wielobocznie zamkniętym prezbiterium, belką tęczową, z kruchtą od południa i zakrystią od północy i trzema portalami, pokryty wysokim dwuspadowym dachem. Strop świątyni pokryty jest malowidłami z motywami kasetonów, wypełnionych rozetami, rozdzielonych pasami z kandelabrowym ornamentem. W jednym z kasetonów widoczna jest postać Chrystusa i klęczącego przed nim fundatora z herbem Ossoria. Barokowe ołtarze i ambona datowane są na XVII -XVIII wiek. W głównym ołtarzu, datowanym na II połowę XVII wieku, znajduje się gotycka Pieta z ok. 1430 roku, w predelli siedemnastowieczny obraz „Złożenie Chrystusa do grobu”. W ołtarzu lewym bocznym znajdują się rzeźby i obrazy: „Chrzest Chrystusa” w części centralnej, w zwieńczeniu św. Barbara, św. Katarzyna, w predelli „Ścięcie św. Jana Chrzciciela”; w ołtarzu prawym bocznym obraz „św. Anna Samotrzeć” oraz rzeźba Matki Bożej i świetych

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, Warszawa 1953; T. Olejnik, Wieluń I okolice, Wieluń 1980; D. Langner, Bursztynowym szlakiem drewnianych kościołów, Warszawa 2014, s. 35-36

Kościół p.w. św. Marii Magdaleny, Łyskornia

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Łyskornia

Kościół p.w. św. Marii Magdaleny w Łyskorni

Datowany na 1660 rok. Pobudowany z fundacji sędziego wieluńskiego Jana Chryzostoma Giżyckiego w miejscu pierwotnego, przebudowany w 1786 roku i przedłużony w 1921 roku. Jest to kościół orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, z nawą szerszą od wielobocznie zamkniętego prezbiterium, z zakrystią od strony północnej i dwoma kaplicami po obu stronach nawy. W nawie i prezbiterium pozorne sklepienie kolebkowe, w kaplicach strop. Na belce tęczowej kościoła gotycki krucyfiks. Cały kościół pokryty jest dwuspadowym, gontowym dachem, nad prezbiterium przechodzącym w szeroki okap, wsparty na kroksztynach. Pod okapem, od strony północnej zakrystia. Nad zakrystią dach pulpitowy. W pierwszej połowie XVIII wieku w kościele było 6 ołtarzy, w roku 1753 już tylko 5, z obrazem Matki Bożej niosącej Jezusa w ołtarzu głównym. Podobną ilość ołtarzy miał kościół w 1952 roku. Kościół ma 5 wejść i dwie kaplice, jedną starą, z obrazem Matki Bożej Bolesnej. W ołtarzu głównym widnieje obraz Marii Magdaleny z XVIII wieku. Ostatnie remonty wykonano w kościele w ramach projektu „Wzmocnienie roli szlaku bursztynowego i innych szlaków tematycznych w  zintegrowanym produkcie turystycznym województwa łódzkiego”

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, Warszawa 1953; D. Langner, Bursztynowym szlakiem kościołów drewnianych, Warszawa 2014, s.37-39

Kościół p.w. Wszystkich Świętych, Naramice

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Naramice

Kościół p.w. Wszystkich Świętych w Naramicach

Szesnastowieczny kościół drewniany, orientowany, konstrukcji zrębowej, oszalowany, kryty gontem, restaurowany w 1772 roku. Do nawy kościoła, zbudowanej na rzucie kwadratu, przylega wielobocznie zamknięte prezbiterium, oddzielone od niej belką tęczową. Do prezbiterium, od strony północnej, przylega zakrystia. Między nawą i zakrystią znajduje się mała kaplica. Po stronie południowej, przy nawie kruchta. Druga kruchta, od strony zachodniej, została dobudowana później. Wewnątrz kościoła widoczny jest strop. Nawę kościoła, prezbiterium i  kruchtę zachodnią pokrywa dwuspadowy dach, przechodzący w okap, pod którym znajduje się zakrystia. Nad kaplicą i kruchtą południową  dach trójpołaciowy. Nad nawą, na dachu, sygnaturka. W kościele są cztery barokowe ołtarze. W ołtarzu głównym, datowanym na 1765 rok, znajduje się gotycki obraz z 1480 roku zatytułowany “Zaśnięcie Matki Bożej”. Ołtarze boczne zdobią osiemnastowieczne rzeźby. W kościele zachował sie także portret trumienny mężczyzny z II połowy XVII wieku z literami S.P.Ż.P i herbami: Jastrzębiec, Ogończyk, Pilawa, Ostoja

Źródła: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T. 2: województwo łódzkie, pod red. Jerzego Łozińskiego, z. 12: powiat wieluński, Warszawa, 1953

Kościół p.w. św. Leonarda Opata, Wierzbie

Drewniane kościoły ziemi wieluńskiej - Wierzbie

Kościół w Wierzbiu

Kościół typu wieluńskiego z początku XVI wieku, przebudowany w wieku XIX. Mimo przebudowy zachował swój pierwotny kształt. Jest to kościół drewniany, konstrukcji zrębowej, jednonawowy, z wyraźnie wydzielonym prezbiterium, zamkniętym prostokątnie, oddzielonym od nawy belką tęczową z napisem „Jezu ufam Tobie”. Od strony północnej przylegają do niego dwie zakrystie (drewniana z XVI wieku z charakterystycznym sklepieniem kolebkowo – krzyżowym i murowana z 1949 roku). Przy nawie od strony zachodniej jest dwukondygnacyjna kwadratowa wieża sięgająca kalenicy dachu, przykryta dachem namiotowym. Cały kościół pokrywa dach dwuspadowy z gontu. Wieńczy go sygnaturka pokryta blaszanym hełmem. Do kościoła prowadzą oryginalne odrzwia. We wnętrzu uwagę przyciągają: ołtarz główny –  szesnastowieczny tryptyk z rzeźbami, w części środkowej Matka Boska z Dzieciątkiem, św. Leonard z kajdanami   i św. Małgorzata, na skrzydłach św. Katarzyna i św. Mikołaj.

Źródło: Katalog zabytków sztuki w Polsce. T.2: województwo łódzkie, z. 12 powiat wieluński, Warszawa 1953 Olejnik, Wieluń i okolice, Wieluń 1980, s.43; Z. Białas, Parafia św. Leonarda w Wierzbiu w Regionie Wieluńskim, „Niedziela Częstochowska” 2008, nr

Koncert kameralny “Technika i Ekspresja”

2016-03-20-w sli kominkowejKoncert odbył się w Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie Oddział Muzeum Ziemi Wieluńskiej. Jego wykonawcami byli: Eligiusz Skoczylas- fortepian, Krzysztof Katana – skrzypce i Ewa Kafel- słowo o muzyce.
Eligiusz Skoczylas, pianista, swoją edukację muzyczną rozpoczął w wieku 6. lat. Uczył się w klasie Jadwigi Wyroby w Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej I Stopnia im. I.J. Paderewskiego w Krakowie. Od 2012 roku jest studentem krakowskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Marioli Cieniawy.  Jest laureatem prestiżowych konkursów krajowych i zagranicznych oraz zdobywcą wielu nagród i stypendiów, m.in.: fundacji „Pro Musica Bona”, „Sapere Auso”, Stypendium Twórczego Miasta Krakowa, Stypendium „Młoda Polska” od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Bogdana Zdrojewskiego, w roku 2012. W roku 2015 wspólnie ze skrzypkiem Krzysztofem Kataną zdobyli wyróżnienie w II Turnieju Kameralnym w Bydgoszczy oraz I Nagrodę na II Międzyuczelnianym Konkursie Kameralnym w Katowicach.

2016-13-20-Eligiusz Skoczylas-fortepian-Krzysztof Katana-skrzypceKrzysztof Katana swoją przygodę ze skrzypcami i muzyką rozpoczął w wieku 7 lat. Jego pierwszym nauczycielem w Ogólnokształcącej szkole Muzycznej w Bielsku – Białej był Krzysztof Stolarz. Dziś Krzysztof jest studentem Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie skrzypiec prof. Wiesława Kwaśnego. Jest laureatem wielu polskich konkursów solowych i kameralnych, w tym zdobywcą II miejsca w Ogólnopolskich Przesłuchaniach Szkół Muzycznych II stopnia w Warszawie w 2012 roku, zdobywcą II miejsca w Turnieju Kameralnym w Trzech Odsłonach w Bydgoszczy w 2014 roku, I miejsca w II Międzyuczelnianym Konkursie Kameralnym w Katowicach w 2015 roku. Był wielokrotnym stypendystą Otwartej Filharmonii Agrafki Muzycznej i Młodej Polskiej Filharmonii.  Miał stypendium mistrzowskie ”Pro Bono Musicae”, stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Aktualnie jest stypendystą Rektora Akademii Muzycznej w Krakowie.

Eligiusz Skoczylas i Krzysztof Katana, zdobywcy I Nagrody w II Międzyuczelnianym Konkursie Kameralnym w Katowicach, zostali zaproszeni przez Instytucję Promocji i Upowszechniania Muzyki Silesia w Katowicach do zagrania koncertu kameralnego w Ożarowie. W koncercie „Technika i Ekspresja” zaprezentowali się ożarowskim melomanom jako duet fortepianowo- skrzypcowy i zagrali wybrany przez siebie, wcale niełatwy program, wpisujący się w trwający Rok Mozarta. Jak powiedziała Ewa Kafel, dyrektor Silesii, młodzi muzycy, kierując się swoją muzyczną intuicją, wybrali repertuar  na zasadzie kontrastów i pomieszania epok, by pokazać bogactwo dźwięków i interpretacji.  Ocenę programu koncertu pozostawili słuchaczom.

Koncert składał się z trzech części. Część pierwszą rozpoczynała kompozycja Karola Szymanowskiego Źródło Aretuzy z cyklu Mity op.30, zakończyła Sonata G- dur KV 301: I. Allegro con spirito, II Allegro Wolfganga Amadeusza Mozarta. Część II koncertu to wykonana przez muzyczny duet czteroczęściowa Sonata A- dur: Allegro moderato, Allegro, Recitativo- Fantasia. Moderato, Allegretto poco mosso C. Francka.  Na ostatnią, trzecią część koncertu złożyły się dwie kompozycje. Pierwsza z nich, to pochodzący z 1992 roku utwór Witolda Lutosławskiego Subito, napisany na konkurs skrzypcowy w Indianapolis, wykonany kilka lat po śmierci artysty, dziś na stałe w repertuarze koncertowym, druga to Melodia z II aktu opery Orfeo ed Euridice Christoph’a  Willibalda Glucka/ Fritza Kreislera.

Słuchacze pozytywnie ocenili wybrany przez młodych muzyków program rozpoczynający się i kończący kompozycją opartą na mitach. Te dwie kompozycje spięły w klamrę całość koncertu, który był tak naprawdę wielką porcją wspaniałej i różnorodnej muzyki.

IX Konkurs Poezji Śpiewanej

Miłosne pejzaże…

Konkurs poezji śpiewanejMiłosne pejzaże – Wieczór Poezji Przy Świecach to tytuł koncertu finałowego IX Powiatowego Konkursu Piosenki Poetyckiej dla solistów szkół gimnazjalnych i ponadgimnazjalnych, który odbył się w II LO im. Janusza Korczaka w Wieluniu. Poprzedziły go warsztaty pod kierunkiem Zofii Szpikowskiej, wicedyrektorki Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu w Wieluniu, współorganizatorki Wieczoru (27 edycja), animatorki kultury cenionej przez lokalną społeczność. Po przesłuchaniach (I etap konkursu) z 20. uczestników do koncertu finałowego zakwalifikowano 15. wykonawców, w tym jeden duet.

Renata Tatara, dyrektor II LO im. Janusza Korczaka przywitała przybyłych na koncert, a wśród nich m.in. Jerzego Nowakowskiego, dyrektora Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu w Wieluniu, starostę Andrzeja Stępnia, wicestarostę Marka Kielera oraz Zenona Kołodzieja, Naczelnika Wydziału Edukacji, Kultury, Sportu i Promocji .

W IX edycji Konkursu zatytułowanej  Miłosne pejzaże wykonawcy śpiewali piosenki z repertuaru wielu wykonawców takich jak Aleksander Żabczyński, Michał Bajor, Edyta Geppert, Marek Grechuta, Anna Jantar, Grzegorz Turnau, Maryla Rodowicz, Sława Przybylska, Iga Cembrzyńska, Justyna Szafran, Varius Manx…, wszystkie tematycznie związane z najpiękniejszym uczuciem, jakim jest miłość. Usłyszeliśmy m.in.: “Już nie zapomnisz mnie”, “Naprawdę nie dzieje się nic”, “Dni, których nie znamy”, “Miejscowa idiotka z tutejszym kretynem”, “Nie chcę więcej”. Wszystkim wykonawcom akompaniował Michał Rorat – kompozytor, pianista.

Wykonanie piosenek oceniało Jury, w którego skład wchodzili: Alina Błach, przewodnicząca Komisji Edukacji, Kultury, Sportu i Promocji, członek Rady Powiatu, Izabela Weber, nauczycielka muzyki w Kolegium Nauczycielskim w Wieluniu, Dorota Stasiak, konsultantka ds. edukacji ODN w Sieradzu, Aneta Włodarczyk, nauczycielka śpiewu w Powiatowym Młodzieżowym Domu Kultury i Sportu w Wieluniu oraz Kinga Zygmunt, absolwentka wieluńskiego kolegium (klasa aktywności twórczej), studium Aktorskiego Doroty Pomykały w Katowicach, aktualnie studentka I roku PWST im. Ludwika Solskiego we Wrocławiu i słuchaczka państwowego Studium Wokalno- Aktorskiego Danuty Baduszkowej w Gdyni. Kinga Zygmunt ma na swoim koncie 3 główne role w spektaklach Kochaj i tańcz, Droga Do, Fizycy oraz wokalne epizody w operze wrocławskiej.

Dla wszystkich wykonawców organizatorzy przygotowali dyplomy, zwycięzcy otrzymali nagrody ufundowane przez władze powiatowe i sponsorów. Szczególną wartość miała nagroda publiczności przyznana wykonawcy i piosence drogą losowania za pomocą kart, które przy wejściu otrzymywali wszyscy widzowie.

Jury przyznało:

I miejsce Sandrze Stochmiałek (Serdeczny mój z repertuaru Maryli Rodowicz)

II miejsce Julii Ciborskiej (Tylko mnie poproś do tańca z repertuaru Anny Jantar)

III miejsce Paulinie Jarząb (Zdradzonym i bezbronnym z repertuaru Edyty Geppert)

I wyróżnienie i Nagrodę Specjalną Zofii Szpikowskiej Adriannie Wąsik za interpretację piosenki Mówiłam żartem z repertuaru Igi Cembrzyńskiej

II wyróżnienie Dawidowi Gajowi, wykonawcy piosenki Nie chcę więcej z repertuaru Michała Bajora.

Dawid otrzymał także nagrodę publiczności.

Epilogiem spotkania był występ Zofii Szpikowskiej i Kingi Zygmunt.