gru 22 2018

Jasełka w Szkole Podstawowej im. Wincentego Witosa w Rudzie

Jasełka to już tradycja tej szkoły. Zawsze w tym czasie uczniowie przygotowują widowisko o narodzeniu Jezusa w Betlejem i przybliżają widzom wydarzenia sprzed 2000 lat. Przedstawienie ubogacają kolędy, a uczy ich śpiewać wspaniały nauczyciel Jakub Jurdziński. Kolędy, postaci Świętej Rodziny, anioły i pasterze, ognisko, szałas,  gwiazda, wprowadziły wszystkich obecnych w magiczny świąteczny nastrój. Wszyscy więc z radością śpiewali kolędy.

Przy  okazji Jasełek uczniowie i pracownicy szkoły pożegnali odchodzącego na emeryturę cenionego i lubianego nauczyciela historii i przyrody mgr Zdzisława Sikorskiego.

  

  

  

  

  

Zdjęcia – Ewa Misiak – Kocham Wieluń

gru 21 2018

„Jezioro Łabędzie” na scenie Kino – Teatru „Syrena” w Wieluniu

W poniedziałek 17 grudnia na deskach Kino – Teatru „Syrena” w Wieluniu wystąpił Imperial Lviv Ballet z przepięknym widowiskiem, utanecznionym poematem symfonicznym „Jezioro Łabędzie”. Muzykę do baletu  została napisana przez Piotra Czajkowskiego na zamówienie Moskiewskiego Teatru Wielkiego w latach 1875 – 1876. Libretto napisali: dramaturg Władimir Biegiczew i baletmistrz Wasilij Gelcer. Prapremiera baletu w choreografii Wentzela Reissingera odbyła się 20 lutego 1877 r. w Moskwie (4 III) w Teatrze Bolszoj. Uchodziła za nieudaną. Sukces baletu odnotowano dopiero 15 I 1895 r. w premierze petersburskiej przy zmienionym libretcie (Modest Czajkowski) i w nowej redakcji muzycznej Riccarda Drigo oraz w choreografii Mariusza Petipy (akt I, III) i Lwa Iwanowa (akt II, IV)

Muzyka Piotra Czajkowskiego i libretto urzekły wtedy widza i urzekają do dziś swoją baśniowością i wplecioną w nią historią miłosną, pięknem i subtelnością melodyki. Historia miłosna tego niezwykłego baletu, nasycona jest subtelnym liryzmem i poetycką fantastyką. Przekazuje prawdy uniwersalne o potędze miłości, o ludzkich namiętnościach, o walce dobra ze złem, o zdradzie i bólu, a wszystko to w baśniowej krainie tańca i muzyki, gdzie żyją dziewczęta zaklęte w łabędzie, gdzie rządzi Zły Duch, a uczucia przekraczają granice życia i śmierci.

„ Jezioro Łabędzie” to fenomen w historii baletu, wzorzec klasycznego piękna, niezmiennie ujmujący każdą publiczność. To najpoważniejsze wyzwanie dla tancerzy i choreografów.  W Polsce wystawiony po raz pierwszy 30 XII 1900 r. w wersji petersburskiej i w choreografii Raffaela Grassiego.

„Jezioro Łabędzie” wytańczone przez artystów Narodowego Lwowskiego Teatru Opery i Baletu im. Salomei Kruszelnickiej dla mieszkańców Wielunia to wydarzenie kulturalne roku 2018 za które dziękujemy organizatorom.

    

  

  

  

  

  

Zdjęcia – Ewa Misiak – Kocham Wieluń

gru 21 2018

Wigilia wieluńskich szkół katolickich SPSK

Tradycyjna Wigilia Szkolna odbyła się w dniach 19 i 20 grudnia. Jej mottem były słowa: „Narodziłem się z miłości, abyś Ty nigdy nie zwątpił w moją miłość”.  Wigilię zorganizowały Społeczność Szkoły Podstawowej (19 XII) oraz Społeczność Liceum, Technikum i Gimnazjum (20 XII) – szkół Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich w Wieluniu. Na spotkanie w dniu 19 grudnia przybyli uczniowie klas I – VIII (63 osoby), nauczyciele, pozostali pracownicy szkoły, rodzice i zaproszeni goście, 20 grudnia uczniowie liceum, technikum, gimnazjum (131 osób), rodzice, zaproszeni goście i absolwenci. Goście szczególni to Maria Chodkiewicz – prezes SPSK i Agnieszka Kiedrzyńska – wiceprezes SPSK z Częstochowy, Monika Krzemińska – dyrektor KLO SPSK w Wieluniu (19 XII), przedstawiciel Starostwa powiatowego Łukasz Dybka, byli nauczyciele (20 XII). Do przybycia na Wigilię Szkolną zachęcały słowa C.K. Norwida wypisane na zaproszeniach:

„Jest w moim Kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,

Przy wejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,

Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny,

Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie”.

Spotkania wigilijne zarówno w dniu 19 jak i 20 grudnia rozpoczynała Anna Przybylska – dyrektor Szkoły, mówiąc: jest taki jeden dzień w roku i jest to Wigilia, dzień, kiedy ma się narodzić Bóg, by w sercach ludzkich zagościł pokój, by rozwiązały się wszystkie spory, by człowiek zaczął zauważać człowieka. Niech ta nasza szkolna Wigilia, Wigilia w szkolnej rodzinie, w roku 2018 przybliży nam Wigilię, na którą czekamy.

Były kolędy, wiersze oraz spektakle zatytułowane „Ulica Wigilijna” (19 XII) i „Głos na pustyni ludzkich serc”(20 XII. W pierwszym – na ulicy zabiegani ludzie, z telefonami przy uszach, niepotrafiący udzielić odpowiedzi na pytanie, „Czym dla ciebie są Święta Bożego Narodzenia? I konkluzja – jak trudno Panu Jezusowi przebić się do serca współczesnego człowieka. W drugim ludzie – jedni czujący pustkę w sercu i zasklepieni w swoim cierpieniu, inni widzący tylko ciemność, jeszcze inni śpiący i śniący sen, inni wsłuchujący się w głos proroka Jana Chrzciciela ( w tę postać wcielił się ks. Paweł Otręba) odkrywający prawdy o prawdziwej miłości, nadziei…

Po każdym spektaklu ksiądz prefekt Paweł Otręba czytał fragment Ewangelii o Narodzeniu Jezusa, intonował kolędę „Wśród nocnej ciszy” i błogosławił opłatki, które wychowawcy przekazywali swoim uczniom.  Wszyscy składali sobie życzenia i łamali się opłatkiem. W trakcie składania życzeń było wiele serdeczności i wzruszeń.

Spotkania wigilijne kończyły: rozwiązanie konkursów na najpiękniejszy stroik i wigilijny stół i najpiękniej zaśpiewaną kolędę.

Tak przeżywana Szkolna Wigilia zapada uczniom w pamięć!

 

 

 

 

 

 

gru 20 2018

Spotkanie wigilijne uczniów Zespołu Szkół Specjalnych

Tegoroczne spotkanie odbyło się 17 grudnia. Na czas spotkania uczniowie i grono pedagogiczne wspólnie przygotowali spektakl słowno – muzyczny wprowadzający w klimat Świąt Bożego Narodzenia. Nie zabrakło kolęd i dzielenia się opłatkiem z przybyłymi na spotkanie gośćmi, a byli wśród nich przedstawiciele władz samorządowych, m. in. poseł na sejm Paweł Rychlik, wicestarosta Krzysztof Dziuba,  były starosta i obecny radny Andrzej Stępień,  radny Sejmiku Województwa Łódzkiego Andrzej Chowis,  radna Rady Powiatu Wieluńskiego Grażyna Ryczyńska, a także zaprzyjaźnieni dyrektorzy placówek oświatowych, nauczyciele, dzieci i młodzież z rodzicami. Symboliczne przełamanie się opłatkiem oraz kolędy poprzedziły składanie życzeń świąteczno – noworocznych.

Życzenia wszystkim obecnym złożyli: wicestarosta Krzysztof Dziuba, były starosta Andrzej Stępień i poseł na sejm Paweł Rychlik.

Przyszedł czas na degustację tradycyjnych i smakowitych potraw wigilijnych przygotowanych wspólnie przez pracowników szkoły, uczniów, rodziców i członkinie Kół Gospodyń Wiejskich z Kamionki, Dzietrznik, Mierzyc, pięknie prezentujących się na świątecznie ozdobionych stołach. Takie spotkanie pozostanie w pamięci dzieci i młodzieży  na pewno.

 

 

 

 

 

 

 

Zdjęcia – Ewa Misiak – Kocham Wieluń

 

gru 19 2018

Zgromadzenie Sióstr Opieki Społecznej im. św. Antoniego z Padwy ma 85 lat

W piątek 7 grudnia Zgromadzenie Sióstr Opieki Społecznej p.w. św. Antoniego z Padwy (siostry Antoninki) obchodziły jubileusz 85 – lecia istnienia. Szczególną częścią obchodów jubileuszowych była Msza św. koncelebrowana, odprawiona w Kaplicy Domu Macierzystego Sióstr przy ulicy Szkolnej 4 w Wieluniu pod przewodnictwem ks. abpa metropolity częstochowskiego Wacława Depo. Obecni byli proboszczowie i kapłani wszystkich wieluńskich parafii, ks. prałat Henryk Orszulak z Wieruszowa, o. Gwardian Arkadiusz Kąkol od wieluńskich Franciszkanów, ks. kapelan Andrzej Walaszczyk, ks. Andrzej Kornacki, siostry Antoninki, Bernardynki, przedstawiciele władz samorządowych i przyjaciele zgromadzenia. Wszystkich zaproszonych gości przywitał ks. Paweł Otręba – kapelan Sióstr Antoninek. Przed homilią jedna z sióstr przedstawiła historię Zgromadzenia

Zgromadzenie powstało w 1933 roku i posiada duchowość franciszkańską. Założyła je urodzona w Mirkowie k. Wieruszowa, w parafii Olszowa, siostra Innocenta Katarzyna Rzadka (1894 – 1962). Katarzyna Rzadka po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Mirkowie oraz Szkoły Gospodarczej w Kępnie w 1913 roku wyjechała do Oświęcimia i wstąpiła do Zgromadzenia sióstr Serafitek, w którym spędziła 20 lat. Tu przyjęła imię zakonne Innocenta.  W roku 1930, czując wewnętrzny głos, udała się do ks. Prymasa kardynała Augusta Hlonda i prosiła o zgodę na powołanie nowego zgromadzenia. Z błogosławieństwem ks. Prymasa i ks. Prałata Aleksandra Żychlińskiego, kanclerza kurii, 7 XII 1933 roku opuściła Zgromadzenie Serafitek i z figurką Matki Bożej Niepokalanej udała się do Sanktuarium w Piekarach Śląskich gdzie 8 XII, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP założyła zgromadzenie i oddała je w opiekę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Głównym patronem Zgromadzenia został św. Antoni Padewski, którego życie jest dla Sióstr wzorem pełnienia woli Bożej i apostolskiego ducha w działalności charytatywno – apostolskiej, jako, że celem Zgromadzenia jest chwała Boża i uświęcanie Sióstr przez realizację wskazań Ewangelii, zwłaszcza prawa miłości. Hasłem Zgromadzenia Sióstr Opieki społecznej są słowa: „Z miłości do Boga, w służbie bliźniemu, nieść pomoc w cierpieniu”

Na kolebkę Zgromadzenia Matka Założycielka wybrała Poznań, do którego przybyła w kwietniu 1934, by go opuścić już w VII 1935 roku. Chwilowo miejscem pobytu Sióstr stał się Mirków. Miejscem gdzie powstał Dom Macierzysty stał się Wieluń, do którego zaprosił Siostry o. Grzegorz Moczygęba, mianowany na gwardiana wieluńskich o. Franciszkanów, przyjął je ks. dr Teodor Kubina, I Ordynariusz Częstochowski, by 19 I 1946 r. zatwierdzić je na prawie Zgromadzenia diecezjalnego. I tak mija 83 lata pobytu Sióstr w Wieluniu, gdzie pełnią apostolstwo przez pracę pielęgniarską, opiekuńczą, wychowawczą, katechetyczną, parafialną, posługę pielgrzymom i inne prace związane z celem wspólnoty zakonnej.

O pracy Sióstr, nawiązując do Ewangelii i do Maryi Matki Bożej Niepokalanie Poczętej, mówił w homilii ks. abp Wacław Depo: Maryja jest przykładem wielkiego skupienia, jest kobietą Zwiastowania, którą Boży posłaniec pozdrowił słowami „Bądź pozdrowiona w imieniu Boga”, nie szalom (zauważył Ojciec Święty Benedykt XVI) i od tego momentu zaczął się Nowy Testament. Były też słowa” Ciesz się i raduj się”, co oznacza związek radości z łaską albo łaski z radością, bo radość i łaska są nierozłączne. Słowa Magnificat „Uwielbiaj duszo moja Pana” można też odczytać – moje serce drży z radości przez to, co Pan mi czyni. Czy wy Siostry też czułyście taką radość i łaskę w chwili powołania? Czy czułyście działanie Boga? Bóg działa, kiedy, człowiek odpowiada na Jego zaproszenie, a w orbitę Jego działania zostaliśmy włączeni przez chrzest. Potwierdzeniem wierności powołaniu będą odnowione dziś przez was śluby zakonne. I znów przy zapalonych świecach padły słowa: „Ślubuję, Tobie Boże, czystość, ubóstwo i posłuszeństwo na zawsze…”

Do waszych serc, mówił, Bóg pukał tak jak do serca Maryi. Jej spojrzenie było pytające, pełne bólu, ale ufające Bogu do końca. Niech ten jubileusz 85 lat i odnowione śluby pobudzają was do jeszcze większej miłości i wierności. Bóg potrzebuje autentycznych świadków, świadków kierujących się w życiu miłością i wdzięcznością, a te są nierozłączne.