Pasja kolejny raz górą – wyniki turnieju brydżowego z 13.07.2016

Mamy za sobą kolejny, już XXVII turniej brydża sportowego, rozgrywany jak zwykle w każdą środę w lokalu Wieluńskiej Spółdzielni Mieszkaniowej na osiedlu Wyszyńskiego. Tym razem sprawozdanie z turnieju pozwolę sobie zamieścić w formie lekko frywolnej i nie jak zazwyczaj prozą, a wierszem…

 

Gdy masz w życiu jasne cele,

a nie jakieś „widzi mi się”,

to nawet turniej brydżowy

może wygrać Ela z Rysiem.

 

Nic się na to nie poradzi,

zbędne męki i katusze,

skoro tak dobranej parze

nie sprostali Staś z Januszem.

 

I nie tylko oni jedni,

taki wtręt tu dodać muszę,

bo niewiele mogli zdziałać

Ireneusz z Tadeuszem.

 

Nawet drugi Ireneusz

ze swoim partnerem Zbysiem,

nie mogli za wiele zrobić,

kiedy grała Ela z Rysiem.

 

Trzeba być tu obiektywnym,

bądźmy w dalszym ciągu szczerzy,

skoro wiele nie wskórała

Danuśka z partnerem – Jerzym.

 

Nawet Czesław nic nie zdziałał,

chociaż miał ambicje wielkie,

a cały turniej rozgrywał

ze swoim partnerem Przemkiem.

 

Jeśli nawet Wiesiek z Mietkiem

nic wielkiego nie zdziałali

– oczywista oczywistość

– Ela z Ryśkiem to wygrali!

 

Poniżej, w tabeli szczegółowe wyniki turnieju:

 

Turniej par – tabela na 3 zapisy

Wielun, 13.07.2016 r.

 

M-ce Numer Imię i nazwisko Punkty

%

Pdf.

1

2

Elżbieta Kalińska – Ryszard Wójtowicz 612,00 54,64

10

2

8

Stanisław Ciach – Janusz Kuśmierczyk 605,00 54,02

8

3

7

Zbigniew Dyderski – Ireneusz Kmiecik 557,00 49,73

6

4

4

Czesław Grądys – Przemysław Hreczański 553,00 49,38

4

5

5

Danuta Uram – Jerzy Rabikowski 551,00 49,20

3

6

3

Tadeusz Olejnik – Ireneusz Starczyk 534,00 47,68

2

7

6

Wiesław Dworak – Mieczysław Magott 508,00 45,36

1

Ksiądz Ludwik Nikodem – kapłan i rzeźbiarz

Urodził się 13 maja 1926 roku w Sokolnikach k. Wielunia. Od 2002 roku mieszka w Domu Księży Emerytów w Częstochowie. Tu świętował swoje 90. urodziny. Uroczystą Eucharystię w intencji jubilata 15 maja 2016 r. sprawował ks. abp Wacław Depo, Metropolita Częstochowski. Mieszkanie jubilata to mini warsztat i mała galeria prac, które wykonał, a których nie podarował …

Ks. Ludwik Nikodem Foto: Graziako Archiwum " Niedziela"

Ks. Ludwik Nikodem Foto: Graziako. Archiwum „Niedzieli”

Ks. Ludwik Nikodem znany jest z wielu prac wykonanych w drewnie, a są to: chrzcielnica (symbol 1000 – lecia Chrztu Polski) wykonana z korzenia dębu w Bąkowej Górze, kapliczki, krzyże, w tym jeden wykonany z 292 kawałków drewna pochodzącego z kilku gatunków drzew –  grabu, dębu, akacji, jaworu, buku (ok. 140 krzyży posłał na misje ewangelizacyjne w różnych domach i tam gdzie ludzie potrzebowali duchowego wsparcia), ażurowe ramki przedstawiające charyzmaty Ojca św. Jana Pawła II (wystawa w Wyższym Seminarium Duchownym w Częstochowie, dzieło kilkunastu lat pracy, przekazane na ręce abpa Stanisława Nowaka z racji Złotego Jubileuszu kapłaństwa), ramki zdobiące wizerunki Jezusa Miłosiernego, Matki Bożej Częstochowskiej, Matki Bożej Nieustającej Pomocy, kopie  madonn Piotra Stachiewicza, Rafaella Santi, Lorenza,  wizerunek św. Józefa, którego uważał za swojego patrona, intarsjowane wyobrażenia Zwiastowania, Matki Bożej z Dzieciątkiem, dekoracje tabernakulum u sióstr Antoninek w Mirkowie, wystrój kaplicy w Domu Rekolekcyjnym „Święta Puszcza” w Olsztynie k. Częstochowy, droga krzyżowa, płaskorzeźby przedstawiające Jezusa, św. Rodzinę, szopka krakowska dla Jana Pawła II ( wręczył Mu ją na Jasnej Górze 4 czerwca 1979 roku). Pierwszą ramką, którą wykonał w 1951 roku, ozdobił obrazek Jezusa Eucharystycznego namalowany przez Florenca Krogera, obrazek pielgrzymujący z nim po wszystkich parafiach, w których pracował i będący z nim do dziś.

Pytany, dlaczego tak lubi pracę z drewnem, odpowiadał: „Drewniany był kościół w Sokolnikach, stolarką zajmował się mój ojciec, pierwsza powojenna monstrancja w Sokolnikach także została wykonana z drewna, a drzewo, powiedział w zamyśleniu, wpisane jest w ludzkie życie, aż po ostatni spoczynek …” i dalej „życie ludzkie jest podobne do drzewa, które raz oświetla słońce, raz chyli burza, ważne by je dobrze pielęgnować, by wydało dobre owoce…”.

Ks. Ludwik Nikodem jest  autorem dwóch albumów: Panie! Racz przyjąć mój drewniany żywot (Częstochowa 2009) i Widziały oczy, Radowały się serca, Pozostała nadzieja (Częstochowa 2012), album będący wyrazem wdzięczności Bogu i Matce Bożej za dar Papieża Jana Pawła II (w chwili wyboru Karola Wojtyły na papieża był kapelanem u sióstr Antoninek w Wieluniu). Biorąc udział w konkursie „Mój Krzyż”, ogłoszonym w 2010 roku przez tygodnik „Niedziela” napisał Mój Krzyż bez Krzyża, artykuł będący swojego rodzaju autobiografią i zapisem historii Polski, właściwie historii Ziemi Wieluńskiej w okresie okupacji, historii widzianej oczami dziecka doświadczonego polityką okupanta w Kraju Warty (Warthegau).

„Najbardziej zabolało” pisał, „spalenie przez Niemców połowy Sokolnik, starego modrzewiowego kościoła, w którym byłem ochrzczony i w którym 11 lipca 1935 roku przyjąłem I Komunię św.  oraz dzwonnicy (stało się to 3 IX 1939r.). Bolało także ścięcie 11-metrowego drewnianego Krzyża, wykonanego przez Pawła Brylińskiego na prośbę Konstantego Pilarskiego z Sokolnik. Ten „Krzyż Męczennik”, ocalony przez Mateusza Nowaka, przypomina mieszkańcom Sokolnik tamte dni, swoją obecnością, w nowym kościele”.

„Niewiele znaczyło” pisał w artykule Mój Krzyż bez Krzyża, „że gospodarstwo moich rodziców nie zostało spalone 3 IX. Zaczęły się łapanki, wywózki na roboty przymusowe, wywłaszczenia. Rozpoczął się okres  65. miesięcy bez Krzyża, niedzielnej Eucharystii, bez głosu sygnaturki zwołującej na Mszę św., bez bicia dzwonów na Anioł Pański”. Dodał też, że kapliczki i krzyże przeniosły się jakby do ludzkich serc. „Moim udziałem stały się 'tułacze noce', wywózka rodziców pod francuską granicę, mnie pod Poznań, gdzie pracowałem w fabryce samolotów Focke- Wulf w Krzesinach k. Poznania. Do dziś pamiętam tamten głód, zimny barak, pluskwy i ucieczkę pod front z 20/21 stycznia 1945 roku, długie 200 km drogi do domu, ale i szczęśliwy powrót 31 stycznia (rodzice wrócili na Boże Narodzenie)”.

Dalsze losy ks. Ludwika uzupełnił życiorys opowiedziany 30 VI 2012 roku, w dzień jubileuszu 60–lecia kapłaństwa, świętowanego w Domu Księży Emerytów.  Świętowanie jubileuszu zawsze rozpoczynało się od życiorysu jubilata.  Życiorysu ks. Ludwika wysłuchał ks. abp Stanisław Nowak, celebrans Mszy św. jubileuszowej.

Powrót do domu w styczniu 1945 roku był równoznaczny z podjęciem nauki przerwanej przez wojnę. Do gimnazjum w Lututowie chodził 12 km piechotą, potem było liceum w Kępnie. Otwarcie w 1947 r. małego seminarium duchownego w Krakowie przyśpieszyło decyzję o zostaniu księdzem. Święcenia otrzymał 29 czerwca 1952 roku. Szybko, jako kapłan, został rzucony na szerokie wody. Zaraz po prymicjach i wyjeździe proboszcza Adama Skrzypca na urlop musiał się zmierzyć z pierwszym pogrzebem (kolega Julek zamordowany przez UB) i ze śmiercią ojca. Do dziś pamięta słowa wypowiedziane przez niego tuż przed śmiercią: „ Bądź dobrym kapłanem to i mnie tam będzie lepiej”. Do dziś pamięta  pierwszy chrzest, którego udzielił  czteroletniej dziewczynce, wiezionej przez rodziców do szpitala, a było to w pierwszej jego parafii w Miedźnie, w której pracował do stycznia 1957 roku.

Kolejna parafia, w której przepracował 2 ½ roku to parafia św. Barbary w Częstochowie (przejście do tej parafii uratowało mu życie, uniknął zetknięcia z bandytami, którzy napadli na plebanię w Miedźnie). Następne miejsca duszpasterskiej posługi to Sosnowiec, Aniołów, Bąkowa Góra (8 lat) i wreszcie Wieluń. Po zasłużonym urlopie został kapelanem sióstr Antoninek. Kapelanem był przez 27 lat (1975-2002) czyli do przejścia na emeryturę (skończył 76 lat). W roku 2002 przeszedł operację oka, założono mu sztuczną soczewkę. Chorował.  Choroba przeciągnęła się aż do 2010 roku.

Pobyt w Wieluniu wspomina z rozrzewnieniem, tak jak i nawiązane wtedy przyjaźnie. Do swoich przyjaciół zaliczał Wacława Witkowskiego – człowieka, który zna wszystkie tajemnice drewna, Andrzeja Pakułę, Krzysztofa Ciężkiego. Bez tych przyjaciół, dodaje, nie mógłbym wyrzeźbić 170 krzyży, wielu ozdób i ramek do obrazów „naszej Pani i Królowej”.

„Rok 2010” napisał w pracy konkursowej Mój Krzyż bez Krzyża, „zmienił moje życie. Uczepiłem się swojej deski ratunku, jaką stał się dla mnie beatyfikowany Jan Paweł II. Uwierzyłem, że przez Jego wstawiennictwo wyproszę dla siebie łaskę zdrowia. Modliłem się słowami: Mój umiłowany Ojcze św., jeżeli jesteś zadowolony z mojej kilkuletniej pracy (stworzył wystawę I Papież Polak pokazującą na 40 ramkach i płaskorzeźbach charyzmaty, jakimi Jan Paweł II był obdarzony) i ma ona jakąś wartość w oczach Boskiego Mistrza, to uproś mi tę łaskę, abym się jeszcze podźwignął, a postaram się coś jeszcze wykonać, aby Cię uczcić i oddać chwałę Bogu”. Modląc się, odkrył źródło siły Jana Pawła II, była nią Eucharystia. Wykonał wtedy monstrancję, bo ta przypominała, że w Eucharystii jest cudowne źródło, pokarm dla chcących osiągnąć życie wieczne.

O życiu wiecznym przypomina także wyrzeźbiony przez księdza Ludwika drewniany pozłacany klucz, który nazywa kluczem do nieba, a otrzymuje go każdy poprzez sakrament chrztu. Życie wieczne osiągnie jednak ten, kto tego klucza nie zagubi i kieruje się w życiu dobrymi uczynkami, zachowuje przykazania Boże, kościelne i żyje sakramentami. Tak żyje ks. Ludwik Nikodem, człowiek wielkiej pokory i pracowitości.

.

Źródła: Anna Wyszyńska, Kapłański drewniany żywot, „Niedziela Częstochowska 2009, nr 51; Ewa Oset, Boży cieśla, „Niedziela” 2016, nr 20 s.26-27; „Wiadomości Archidiecezji Częstochowskiej”, 2009, nr 11-12; Ks. Ludwik Nikodem, Widzialy oczy, Radowały się serca, Pozostała nadzieja, Częstochowa 2012 ; Relacja Jana Juszczaka – kolegi, mieszkańca Sokolnik

Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy z Ożarowa ma 30 lat

Całkiem niedawno świętował  25 lat istnienia, a już 9 lipca 2016 r. obchodził swoje 30 urodziny. Ożarowski Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy powstał w 1986 roku. O początkach, historii, działalności i osiągnięciach zespołu mówiły panie Agata Rzeźnik i Halina Perdek, ówczesny sekretarz Gminy Mokrsko, inicjatorka i sprawczyni zaistnienia zespołu w Ożarowie oraz ta, która załatwiła pierwsze 18 strojów regionalnych, charakterystycznych dla Ziemi Wieluńskiej.

Zespół Śpiewaczo - Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Zespół Śpiewaczo - Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Zespół Śpiewaczo - Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy z Ożarowa w latach 80- tych XX wieku

Rok później wszyscy już wiedzieli, że powstanie Zespołu Śpiewaczo – Obrzędowego w Ożarowie to dobra inwestycja.  W 1987 roku młody zespół wystąpił na Przeglądzie Zespołów Kół Gospodyń Wiejskich w Lututowie zdobywając pierwsze trofeum. Potem były występy na Ogólnopolskich Przeglądach Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu n. Wisłą, na Międzywojewódzkich Sejmikach Wiejskich Zespołów Teatralnych w Bukówcu Górnym i wreszcie na Międzywojewódzkim Sejmiku Wiejskich Zespołów Teatralnych w Ożarowie, który z inicjatywy Zespołu Śpiewaczo – Obrzędowego odbył się tu po raz pierwszy w 2006 roku i jest powtarzany do dziś. Zespół z Ożarowa występował aż 13 razy na Ogólnopolskim Sejmiku Teatrów Wiejskich w Tarnogrodzie. W roku 2011 wystąpił ze sztuką  Wieczór panieński od kuchni i zdobył I nagrodę oraz prawo występu  na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego w Warszawie na Festiwalu Teatrów Wiejskich ”Zwyki”. W roku 2014 Zespół został wyróżniony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Odznaką „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Zespół Śpiewaczo - Obrzędowy dziś

Zespół Śpiewaczo – Obrzędowy dziś

Życzenia od władz powiatowych w Wieluniu składają Grażyna Ryczyńska,Marek Kieler, Zenon Kołodziej

Życzenia od władz powiatowych w Wieluniu składają Grażyna Ryczyńska,Marek Kieler, Zenon Kołodziej

Życzenia od strażaków przyjmuje Grażyna Hadryś - kierownik zespołu

Życzenia od strażaków przyjmuje Grażyna Hadryś – kierownik zespołu

Życzenia składa Andrzej Chowis - Radny Sejmiku Wojewódzkiego

Życzenia składa Andrzej Chowis – Radny Sejmiku Wojewódzkiego

Podziękowania składa Grażyna Hadryś - kierownik zespołu

Podziękowania składa Grażyna Hadryś – kierownik zespołu

Uroczystość jubileuszowa zgromadziła w sali OSP Ożarów przede wszystkim członków Zespołu Śpiewaczo – Obrzędowego, tych obecnych i tych wcześniejszych – jubilatów i gospodarzy zarazem oraz zaproszonych gości. Wśród nich byli przedstawiciele władz samorządowych wszystkich szczebli, delegacje OSP Ożarów, Orkiestry Dętej w Ożarowie, Koła Gospodyń Wiejskich w Ożarowie, zespołów obrzędowych Włościanie z Chotowa i Dworzanki z Mokrska, pracownicy Gminnej Biblioteki Publicznej w Mokrsku, Dyrekcja Zespołu Szkoły i Przedszkola w Ożarowie, pracownicy Muzeum Ziemi Wieluńskiej: dyrektor Jan Książek, kustosz i etnograf Tomasz Spychała, kierownik Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie Jarosław Eichstedt, ks. Paweł Kostrzewa, Ożarowianin pracujący w diecezji kaliskiej, pani Halina Perdek, byli kierownicy Gminnego Ośrodka Kultury …

Jubileusz stał się okazją nie tylko do przypomnienia historii 30-tu lat działalności, ale przede wszystkim do wyrażenia wdzięczności za to, co członkowie zespołu robili i robią dla kultywowania oraz utrwalania tradycji i kultury ludowej wsi ziemi wieluńskiej. Wielka w tym zasługa pierwszej kierowniczki, pani Teresy Sołtysiak, obecnej Grażyny Hadryś, pani Bogusławy Wiluś – kierownika Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie w latach 1981 – 1998, pani Wandy Majtyki – autorki scenariuszy i reżyserki widowisk, honorowej obywatelki Gminy Mokrsko, Ireneusza i Bogdana Mieszkalskich – nauczycieli muzyki ludowej i opiekunów kapeli ludowej działającej przy zespole. Były prezenty, jubileuszowy toast i tort oraz ogrom ciepłych, życzliwych słów i życzenia dalszych sukcesów na scenie. Ciepłe słowa przysłała także nieobecna na uroczystości pani Bogusława Wiluś. Odczytała je Halina Gniłka – dyrektor Zespołu Szkoły i Przedszkola w Ożarowie.

O członkach zespołu, opiekunach, widowiskach, sukcesach i nagrodach przypominała towarzysząca jubileuszowi wystawa fotograficzna i film zmontowany przez Wojciecha Hadrysia z fragmentów wszystkich widowisk .

Jubileusz stał się okazją do zaprezentowania fragmentu widowiska „Wesele sieroty”. Młodej parze, ubranej w regionalne stroje, towarzyszył rozśpiewany korowód weselny. Goście wysłuchali licznych przyśpiewek weselnych, po czym, zaproszeni przez młodych, zasiedli do weselnego obiadu. Widowisko ze sceny przeniosło się na salę. Starościna częstowała weselnym kołaczem, po czym wszyscy goście wznieśli toast za zdrowie członków zespołu … Po obiedzie jak to na weselu, na stole pojawiło się ciasto, kawa, herbata, a na scenie zaprezentowali się wszyscy członkowie zespołu, ci obecni i ci wcześniejsi, by wspólnie zaśpiewać tradycyjne, ludowe pieśni. Potem były tańce, bo wesele bez tańców obyć się nie może.

Fragment widowiska "Wesele sieroty"

Fragment widowiska „Wesele sieroty”

Byli i obecni członkowie zespołu prezentują wiązankę pieśni i przyśpiewek ludowych

Byli i obecni członkowie zespołu prezentują wiązankę pieśni i przyśpiewek ludowych

Wesele kiedyś się kończy, tak też zakończyły się uroczystości jubileuszowe. Zespół rozpoczął nowe trzydziestolecie działalności artystycznej.

Wieluńskie Lato Kulturalne

Pomysł na Wieluńskie Lato Kulturalne przedstawił Wieluński Dom Kultury. Propozycja na czas od 11 do 24 lipca to przede wszystkim  City – Plaża na Placu Legionów, codziennie w godzinach 1400 -2100.

city plaża

Tu nie będziecie się nudzić, bo: w piasku mogą bawić się dzieci, ty możesz się zrelaksować na leżaku, możesz uczestniczyć w plenerze malarskim, w plażowym  muzykowaniu, brać udział w konkursach (codziennie innych), a o 2000, każdego dnia, słuchać koncertów. I tak:

11 lipca – Teddy Jr (Holandia)

12 lipca – DJ Czesiu – MR.C

13 lipca – DJ Czesiu – MR.C

14 lipca – Co Z Tego

15 lipca – Walczak Band

16 lipca – Jacek Stęszewski

17 lipca – Rosalie Chatwin

Cały lipiec i sierpień będzie trwał Wieluński Konkurs Balkonowy!

konkurs balkonowy

Wieluńskie balkony będzie podglądać Zielona Brygada Wieluńskiego Domu Kultury. Konkurs zakończy się we wrześniu. Wtedy 10 najpiękniejszych balkonów zostanie wyróżnione nagrodami. Wszystkie informacje znajdziesz w Wieluńskim Domu Kultury!

WDK proponuje również wakacyjne potyczki z nudą.

 

potyczki z nuda 2

Promocja książki „Archeologia barbarzyńców 2014”

Promocja książki Archeologia Barbarzyńców 2014 odbyła się 30 czerwca w Muzeum Ziemi Wieluńskiej. Publikacja ta jest pokłosiem X. Międzynarodowej Protohistorycznej Konferencji Archeologia Barbarzyńców 2014, Wieluń  21–24 października 2014, zatytułowanej Barbari Superiores et Inferiores. Procesy integracji środkowo – europejskiego Barbaricum. Polska – Czechy – Słowacja Morawy, wydanej przez Instytut Archeologii Uniwersytetu Łódzkiego, Muzeum Ziemi Wieluńskiej w Wieluniu, Stowarzyszenie Naukowe Archeologów Polskich Oddział w Łodzi. Na prezentację zaprosili Jan Książek – dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej (współorganizator konferencji), dr Lubomira Tyszler z Uniwersytetu Łódzkiego (redaktor tomu), dr hab. Eduard Droberjar – prof. Uniwersytetu Hradec Kralowe oraz Uniwersytetu Opolskiego (redaktor tomu), dr Aldona Andrzejewska ze Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich Oddział w Łodzi.

Na promocję przybyli: Paweł Okrasa – Burmistrz Wielunia, muzealnicy z Piotrkowa, Praszki, Sieradza, dr Zdzisław Włodarczyk – prezes Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego, pastor Szymon Czembor, dr Piotr Lewik, dr Zbigniew Szczerbik, dr Bogusław Abramek, Adam Ustyniak – członek Wieluńskiego Towarzystwa Naukowego, Jan Kępiński – przedstawiciel Rady Miasta, media wieluńskie.  Spotkanie rozpoczęto minutą ciszy, którą uczczono pamięć profesora Piotra Kaczanowskiego z UJ w Krakowie, uczestnika konferencji, który zmarł 2 miesiące po spotkaniu w Wieluniu.

Spotkanie rozpoczął Jan Książek. Konferencję z 2014 r., jej przebieg i zajęcia towarzyszące przypomniał Waldemar Golec – szef Działu Archeologicznego Muzeum Ziemi Wieluńskiej. Przypomniał on także, że patronat honorowy nad konferencją wieluńską sprawowali: JM Rektor Uniwersytetu Łódzkiego prof. zw. dr hab. Włodzimierz Nykiel i Burmistrz Wielunia Janusz Antczak.

Promocja wieluńska była pierwszą promocją książki, druga, przewidziana na październik, odbędzie się na Uniwersytecie Łódzkim. Publikacja, mówiła dr Lubomira Tyszler, upamiętnia  70. rocznicę powstania Uniwersytetu Łódzkiego (24 V 1945), 50. rocznicę istnienia odrodzonego Muzeum Ziemi Wieluńskiej (1964) oraz jubileuszowe X. międzynarodowe spotkanie z cyklu „Archeologia barbarzyńców” na którym obecni byli naukowcy z Czech, Słowacji, Polski, Rumunii, Austrii.

Dr Lubomira Tyszler prezentuje książkę Archeologia barbarzyńców

Dr Lubomira Tyszler prezentuje książkę Archeologia barbarzyńców

Na konferencji w Wieluniu wygłoszono 45 referatów, z których 37 w formie artykułów stało się zasadniczą częścią prezentowanej publikacji. Artykuły zostały uporządkowane w  5.blokach tematycznych:

Bloki tematyczne opracowane w publikacji

Bloki tematyczne opracowane w publikacji

Każdy artykuł opatrzony jest bibliografią. Do książki dołączono także wykaz miejscowości i tematykę wszystkich dotychczasowych konferencji z cyklu „Archeologia barbarzyńców”.

Dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej zaprasza do dyskusji nad publikacją

Dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej zaprasza do dyskusji nad publikacją

Jan Książek - dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej i dr Lubomira Tyszler kończa spotkanie promocyjne

Jan Książek – dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej i dr Lubomira Tyszler kończą spotkanie promocyjne

Książka dla zainteresowanych i znawców tematyki jest kopalnią uporządkowanej wiedzy, dla innych może też okazać się ciekawą lekturą. Jej walory poznawcze podnosi bogata ikonografia…