Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

Wieczór poezji “Po drugiej stronie powiek”

Na wieczór poezji, którego głównym tematem był „sen” zaprosili: Ana Pawlak – Łacina, Aneta Strugacz i członkowie koła teatralnego działającego w ZS nr 2 im. Jana Długosza w Wieluniu. W czasie spotkania, które odbyło się 7 marca, goście słuchający poezji mieli znaleźć odpowiedź na pytania, jakie są źródła snów i jaką rolę marzenia senne odgrywają w życiu reżyserów, poetów, bo przecież, jak udowadniał prowadzący, marzenia senne, obrazy widziane w czasie spania, mogą być miłe, mogą być wróżebne, mogą być także koszmarne, męczące, złe.

Członkowie koła teatralnego przed występem

Członkowie koła teatralnego przed występem

Zaproszeni goście

Zaproszeni goście

W Odysei, fragment „Bramy snów” (tłum. Jan Parandowski) czytamy: „Goście, zaiste próżne te sny, co ich mowa bez związku i nie wszystko ludziom się spełnia. Dwie są, bowiem bramy zwiewnych snów. Te, które przechodzą przez rżniętą kość słoniową są zasłonięte i niosą czcze słowa, te zaś, co wychodzą z drzwi rogowych wróżą prawdę temu, kto ze śmiertelnych je zobaczy”.

Bez snów, powie Freud, człowiek nie mógłby istnieć. Śnią wszyscy.  Dla każdego śniącego sen jednak jest jego własnym snem, jego własną projekcją. Ale dobrze, że śnimy i „Błogosławiony, który sen wynalazł, ten płaszcz, który okrywa wszystkie myśli ludzkie, pożywienie, które uśmierza głód, wodę, która gasi pragnienie, ogień, który w zimnie zagrzewa, chłód, który łagodzi upał, i na ostatek pieniądz obiegowy, za który wszystko kupić można, wagę i ciężarki, które równoważą pasterza i króla, prostaka i mędrca” – powie Sancho Pansa do Don Kichota w powieści Cervantesa.

Multimedialne widowisko poetyckie ,przygotowane przez młodzież, miało trzy odsłony: pierwsza „Senne marzenia” to marzenia Bolesława Leśmiana (Sen wiejski), Wisławy Szymborskiej (Sen nocy letniej; Pochwała snów), Antonio Machado (…), Edyty Bartosiewicz (Sen), Marii Pawlikowskiej – Jasnorzewskiej (Sen), Kostasa Kariotakisa (Sen), Jonasza Kofty (Dobry sen), Adama Asnyka (Poezje), Agnieszki Osieckiej (Gdzieś na dnie snu).

Wieczór rozpoczyna Aneta Strugacz

Wieczór rozpoczyna Aneta Strugacz

Prowadzący spotkanie

Prowadzący spotkanie

Część II wieczoru „Proroctwa i wizje” poświęcona została snom proroczym. Złożyły się na nią poezje Wisławy Szymborskiej (Jawa), Piotra Czerniawskiego (Sen ze zbioru „Poprawki do snów”), Johanna Wolfganga Goethe (Król Olch), Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (Sen II), Magdaleny Kapuścińskiej (W ramionach Morfeusza), Jana Kochanowskiego (Tren XIX – Sen).

 „Nocne koszmary” to trzecia odsłona poetyckiego widowiska, a w niej wiersze Katarzyny Nosowskiej (Puk, puk), Bolesława Leśmiana (Dusiołek), Krzysztofa Kamila Baczyńskiego (Sny na jawie), Adama Mickiewicza (Dziady cz. III – Sen Senatora), (…) Nocne koszmary, Wacława Potockiego (Niechaj śpi pijany na toż trzeci raz), Agnieszki Osieckiej (Krzyczę przez sen) i Stanisława Sojki (Życie to krótki sen).

Prezentacji tekstów towarzyszyła piękna scenografia, świetnie dobrana muzyka, slajdy, także fragment filmu „Alicja w krainie czarów”.

Spotkanie podsumował dyrektor Dariusz Kowalczyk. Przywołując postać Martina Lutra Kinga, mówił o śnie spełnionym i takich spełnionych , dobrych snów życzył wszystkim uczestnikom spotkania.

Wieczór zakończył dyrektor Dariusz Kowalczyk

Wieczór zakończył dyrektor Dariusz Kowalczyk

Wspólna fotografia aktorów, organizatorów i zaproszonych gości

Wspólna fotografia aktorów, organizatorów i zaproszonych gości

 

“Sarenka” spektakl poświęcony łączniczce Danucie Janiczek

Żołnierze wyklęci

Tylko drzew o mocnych korzeniach nie można złamać

– tak mówi bohaterka sztuki Danuta Janiczek.

Tacy byli żołnierze wyklęci, młodzi chłopcy i dziewczęta

o niezłomnym charakterze, wierni swoim ideałom

i oddający swe serca w ofierze Ojczyźnie.

Wieluń od 2011 roku pamięta o żołnierzach wyklętych. Tak było i w tym roku. Sam dzień 1 marca 2017 roku, Narodowy Dzień Pamięci “Żołnierzy Wyklętych”,  poprzedziły niedzielne biegi poświęcone Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Wystartowało w nich ponad 200 osób. Była to I wieluńska odsłona takiego biegu, który nosił nazwę „Tropem wilczym” i odbył się w Lasku Wieluńskim. Towarzyszyła mu rekonstrukcja historyczna upamiętniająca walkę żołnierzy wyklętych z aparatem bezpieczeństwa.

Wcześniej, w Liceum Katolickim SPSK w Wieluniu, odbyły się rejonowe eliminacje IV edycji Konkursu „Żołnierze wyklęci obudźcie Polskę”, w których wzięło udział 51 uczniów z 18 szkół ponadgimnazjalnych.  Na 40 pytań odpowiadali uczniowie z powiatów: wieluńskiego, wieruszowskiego, pajęczańskiego, sieradzkiego, zduńskowolskiego. Ośmiu z nich wywalczyło udział w finale wojewódzkim.

W trzeciej odsłonie Pamięci o żołnierzach wyklętych szkolny teatr „Maska” działający przy Katolickim Liceum i Gimnazjum SPSK w Wieluniu w dniu 1 marca wystawił w Wieluńskim Domu Kultury sztukę autorstwa Doroty Eichstaedt zatytułowaną „Sarenka”. Spektakl poświęcony był Danucie Janiczek, łączniczce szarotce. Bohaterka spektaklu urodziła się w Krakowie, ale od dzieciństwa związana była z Wilnem. Ojciec jej był zawodowym żołnierzem, matka nauczycielką.

Sztuka zainspirowana książką „Dziewczyny wyklęte”, wzbogacona fragmentem muzyki Michała Lorenza i ścieżką dźwiękową z filmu „Czas honoru” pokazuje losy dziewczyny począwszy od zimy 1944 roku, kiedy właściwie na terenie Wileńszczyzny można już było mówić o wyzwoleniu. Los chciał, że Wilno znalazło się poza granicami Polski, a żołnierzy Armii Krajowej rząd radziecki uznał za wywrotowców i buntowników. Rozpoczęły się masowe aresztowania i wywózki na Sybir, zapełniały się więzienia NKWD. Wśród aresztowanych znalazła się także Danuta.

Partyzanci

Partyzanci

Bohaterka jest przyjęta do oddziału

Bohaterka jest przyjęta do oddziału

Scena aresztowania bohaterki

Scena aresztowania bohaterki

Scena przesłuchania

Scena przesłuchania

Maltretowana, powtarzała w celi słowa Matki: „ tylko drzewa o silnych korzeniach przetrwają nawałnicę, mamo. Nikogo nie wydam” i modliła się: „Boże spraw, aby mnie puścili”.

Bohaterka chora na tyfus plamisty

Bohaterka chora na tyfus plamisty

Lekarka więzienna i bohaterka

Lekarka więzienna i bohaterka

Scena strzelania do partyzantów

Scena strzelania do partyzantów

Scena końcowa, bohaterka przeżyła

Scena końcowa, bohaterka przeżyła

Wykonawcy spektaklu

Wykonawcy spektaklu

„Sarenka” to dziewczyna odważna i piękna, która ponad wszystko ukochała Polskę. Przeżyła. W swej powojennej działalności przyczyniła się do powstania pomnika Armii Krajowej w Szczecinie, do odsłonięcia tablicy na szczecińskim cmentarzu upamiętniającej pomordowanych w Ponarach k. Wilna oraz do otwarcia ronda majora Łupaszki.

Sztukę zakończyły słowa wyjęte ze wspomnień bohaterki: „Gdyby dziś ktoś spytał mnie, co to jest szczęście- wspomina- nie mogłabym jednym słowem odpowiedzieć. Przecież samo życie jest szczęściem, a jeszcze żyć w wolności, być zdrowym, mieć rodzinę… Reszta jest mniej ważna. I jeszcze… żeby już nigdy nie było wojny.”

Wieluńskie pamiętanie o Żołnierzach Wyklętych zakończył Apel Poległych przy pomniku na wieluńskim cmentarzu i złożenie wiązanek kwiatów.

“Jest takie światło, które rozbłyśnie dla Ciebie”

“Jest takie światło, które rozbłyśnie dla Ciebie” to tytuł widowiska przygotowanego z racji szkolnego spotkania wigilijnego przez młodzież klasy pierwszej Publicznego Gimnazjum SPSK w Wieluniu i Dorotę Eichstaedt, nauczycielkę języka polskiego, autorkę scenariusza.

Fragment scenografii

Fragment scenografii

Widowisko, nieodłączna, obok śpiewania kolęd, łamania się opłatkiem, reflektowania Ewangelii św. Łukasza o Bożym Narodzeniu część wigilijnego wieczoru, to obraz nieustannej walki dobra ze złem i uwikłanie się w nią człowieka. Królewicz, bohater spektaklu, który odrzucił pomoc swojego opiekuńczego anioła, zagubił drogę do Królestwa, stał się nieufny i podatny na podszepty zła. Dźwigając swoje brzemię, tak jak każdy z ludzi, zrezygnował z pomagania innym, zapomniał o miłosierdziu, a rozgoryczony i smutny czynił kolejne zło. Wydawało mu się, że jest szczęśliwy… Było inaczej. Wszędzie wiało pustką i nudą. Nikt się nie uśmiechał. Wszędzie błąkały się smutne anioły, leżały ich połamane skrzydła. Nikt nie umiał rozeznać żadnych znaków, wszystko zmierzało ku zagładzie … Świat zwariował… Jednakże coraz częściej ktoś mówił o królu miłości, władcy królestwa wiecznego i niezniszczalnego, o mającej się pojawić jasności na niebie i o tym, że każdy dostanie swoją nadzieję.

Trzy kobiety, w tle "Zło" i "Dobro" grają w szachy

Trzy kobiety, w tle “Zło” i “Dobro” grają w szachy

Trzy "szalone kobiety " - żebraczki

Trzy “szalone kobiety ” – żebraczki

Trzy żebraczki

Trzy żebraczki

Żebraczka i Królewicz

Żebraczka i Królewicz

Królewicz i kuszący do złego

Królewicz i kuszący do złego

Królewicz i słudzy

Królewicz i słudzy

Wędrowiec

Wędrowiec

Do królewicza przybywa posłaniec…

Posłaniec

Posłaniec

Królewicz usłyszał jego głos i słowa: Pośpiesz się, musimy kierować się na wschód, tam jest światło naszej ojczyzny. Posłuchał, uwierzył i odpowiedział: „Pójdę, ale nie, dlatego, że ty mi tak każesz uczynić. Pójdę, bo czuję, że tu doszedłem już do jakiegoś kresu, jakiegoś dna, że tu już dalej się nie da”.

Myśl do zapamiętania: „Pamięć i pragnienie dobra nie gaśnie w człowieku bezpowrotnie. Każdy ma czas, aby się obudzić i wędrować ku temu, co najważniejsze. Obudziłeś światło we własnym sercu, usłyszy królewicz, ono cię poprowadzi dalej. „Na spotkanie z Bogiem powinieneś iść sam. To twoja własna droga. On na ciebie czeka tam, gdzie najjaśniej żarzy się gwiazda betlejemska”.

 

Świąteczne spotkanie Koła Przyjaciół Poezji

Dlaczego jest święto Bożego Narodzenia?

Dlaczego wpatrujemy się w gwiazdę na niebie?

Dlaczego śpiewamy kolędy?

 Dlatego, żeby się uczyć miłości do Pana Jezusa.

Dlatego, żeby podawać sobie ręce.

Dlatego, żeby się uśmiechać do siebie.

Dlatego, żeby sobie przebaczać. (ks. Jan Twardowski)

Spotkanie, przygotowane przez Koło Przyjaciół Poezji, odbyło się w Wieluńskim Domu Kultury w ramach spotkań studentów Uniwersytetu III Wieku.

Uczestnicy światecznego spotkania

Uczestnicy świątecznego spotkania

Złożyły się na nie: prezentacja multimedialna przygotowana przez Bożenę Rabikowską (4 świece adwentowe, opłatek, historia kolędy „Cicha noc”, szopki bożonarodzeniowe, choinka), poezja – wiersze Edwarda Kłonieckiego „Garstka wspomnień”, Ernesta Brylla „A kiedy stanę znów pod ścianą”, „Ciemno tej nocy betlejemskiej”, Tadeusza Kubiaka „Choinka”, Stanisława Miłaszewskiego „Wilia”, Władysława Bełzy „Noc grudniowa”, Niny Pawlaczyk „Idą święta wyjątkowe”, Kornela Makuszyńskiego „Pokój ludziom” oraz wystawka rękodzieła świątecznego, a wszystko w scenerii choinek, kolorowych świateł i niesamowitej ciszy i skupienia obecnych.

Ozdoby świąteczne wykonane w trakcie zajęć Koła Robótek Ręcznych

Ozdoby świąteczne

Ozdoby świąteczne wykonane w trakcie zajęć Koła Robótek Ręcznych

Ozdoby świąteczne

Ozdoby świąteczne wykonane w trakcie zajęć Koła Robótek Ręcznych

Ozdoby świąteczne wykonane w trakcie zajęć Koła Robótek Ręcznych

Przybyłych przywitała Ewa Głogowska. Potem na ekranie pojawiały się obrazy wzbogacone tekstami opowiadającymi o roratach, czterech adwentowych świecach, opłatku – chlebie miłości, narodzinach kolędy „Cicha noc”, o historii szopek bożonarodzeniowych i przybyciu do naszego kraju choinki. Teksty i poezje czytali członkowie Koła Przyjaciół Poezji.

Fragment prezentacji o powstaniu kolędy "Cicha noc"

Fragment prezentacji o powstaniu kolędy “Cicha noc”

Fragment prezentacji powstania kolędy "Cicha noc"

Fragment prezentacji powstania kolędy “Cicha noc”

Fragment prezentacji poświęconej szopkom Bożonarodzeniowym

Fragment prezentacji poświęconej szopkom bożonarodzeniowym

Ewa Głogowska czyta wiersz E. Brylla"A kiedy stanę znów pod ścianą"

Ewa Głogowska czyta wiersz E. Brylla”A kiedy stanę znów pod ścianą”

Uczestnikom spotkania pozostanie w pamięci przesłanie czterech adwentowych świec, z których pierwsza symbolizuje pokój, druga wiarę, trzecia miłość, czwarta nadzieję. Kiedy trzy świece zgasły, bo ludzie nie cenią sobie pokoju, nie potrzebują wiary, a miłość jest bezsilna, wtedy przychodzi Dziecko, które zapala czwartą świecę, symbol nadziei, od niej zaś zapalają się trzy inne adwentowe świece…

Koncert kameralny w Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie

Koncert odbył się 11 grudnia 2016 w sali kominkowej dworku w Ożarowie. Na koncert, którego organizatorami było Muzeum Wnętrz Dworskich w Ożarowie Oddział Muzeum Ziemi Wieluńskiej oraz Instytucja Promocji i Upowszechniania Muzyki „Silesia” w Katowicach” zaprosił Jan Książek – Dyrektor Muzeum Ziemi Wieluńskiej, a jego wykonawcami byli znani artyści śląscy: Justyna Bachowska – sopran, absolwentka Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie śpiewu solowego prof. Henryki Januszewskiej – Stańczyk (dyplom z wyróżnieniem 2001, nauczyciel śpiewu solowego w PSM I i II stopnia im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach oraz w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach) i Marek Nosal – gitara, absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach w klasie prof. Aliny Gruszki (dyplom z wyróżnieniem w 1993, stopień dra 2006, stopień dra habilitowanego sztuki muzycznej 2014, pracownik naukowo – dydaktyczny Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach). Koncert poprowadziła Ewa Kafel – dyrektor „Silesii”.

Z gitarą Marek Nosal, śpiewa Justyna Bachowska

Z gitarą Marek Nosal, śpiewa Justyna Bachowska

Gra Marek Nosal

Gra Marek Nosal

Śpiewa Justyna Bachowska

Śpiewa Justyna Bachowska

Róże wręcza Jarosław Eichstaedt

Róże wręcza Jarosław Eichstaedt

Jarosław Eichstaedt, Marek Nosal, Justyna Bachowska

Jarosław Eichstaedt, Marek Nosal, Justyna Bachowska

Ewa Kafel, Marek Nosal, Justyna Bachowska

Ewa Kafel, Marek Nosal, Justyna Bachowska

Jarosław Eichstaedt, Ewa Kafel, Marek Nosal

Jarosław Eichstaedt, Ewa Kafel, Marek Nosal

Program koncertu, ze względu na fakt, że nie przyjechali wszyscy wykonawcy, uległ zmianie. Jednakże to, co wykonawcy zaproponowali słuchaczom w trzech częściach koncertu było wspaniałe.

Część I (muzyka angielska i austriacka)

 John Dowland (1563 -1626), czołowy przedstawiciel pieśni lutniowej. Pieśń w wykonaniu Justyny Bachowskiej i Marka Nosala

 „Wierzby” utwór Anonima z czasów elżbietańskich, w tym samym wykonaniu

 Trzy Pieśni „Polna różyczka”, „Viegenlied” (Kołysanka), „Serenada” Franza Schuberta (1797 – 1828), śpiewa Justyna Bachowska, akompaniuje Marek Nosal

„Fantazja węgierska” Johanna Kaspara Mertza (1806 – 1856) w wykonaniu Marka Nosala

Część II (muzyka hiszpańska)

 Fernando Sor (1778 -1839) trzy pieśni, wykonują Justyna Bachowska i Marek Nosal

 Federico Garcia Lorca (1898 -1936) trzy pieśni, wykonują Justyna Bachowska i Marek Nosal

Izaak Albenis (1860 – 1909) „Asturias”, wykonuje Marek Nosal

Część III (muzyka hiszpańska XX wieku), wszystkie kompozycje w wykonaniu Justyny Bachowskiej i Marka Nosala

Manuel de Falla (1876 -1946) dwie pieśni z cyklu „7 pieśni hiszpańskich”

Joaquin Rodrigo (1901 -1999) „Adela”, ”En Jerez de la Frontera”

Fernando Obradors „El vito”

Koncert zakończyła wspólnie zaśpiewana kolęda „Lulajże Jezuniu”