Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!

40 lat Towarzystwa Przyjaciół Wielunia

Okazją do świętowania 40 lat istnienia Towarzystwa Przyjaciół Wielunia (powstało 7 lipca 1977 r.) stało się Walne Zebranie Sprawozdawcze, które odbyło się 6 kwietnia, a rozpoczęła je Iwona Podeszwa, prezes Stowarzyszenia.

O działalności Towarzystwa Przyjaciół Wielunia mówi prezes Iwona Podeszwa

O działalności Towarzystwa Przyjaciół Wielunia mówi prezes Iwona Podeszwa

Punktem szczególnym było powitanie gości oraz uczczenie minutą ciszy członków Towarzystwa, którzy w 2016 roku odeszli na wieczna wartę. Towarzystwo, mówiła pani prezes, liczy aktualnie 211 członków, w tym 9 nowych, przyjętych w ubiegłym roku. Wiele uwagi w sprawozdaniu z działalności Zarządu poświęcone zostało działającemu przy Towarzystwie od 20 lat Sekcji Cyklistów „Relax” (sezon kolarski trwa od 1 maja do 2 października) i grupie członków uprawiających chodzenie z kijkami. Działalność Sekcji „Relax”, a także inne inicjatywy podejmowane przez Towarzystwo sprzyjają promocji Wielunia i ziemi wieluńskiej. Wszelkie akcje typu spotkania z cyklu „Ludzie i ich pasje”, konkursy literacko-fotograficzne dla dzieci Mój magiczny Wieluń, rajdy i wyprawy rowerowe w ramach Sekcji Cyklistów „Relax”, wycieczki edukacyjne dla dzieci i młodzieży, wspieranie uczniów i studentów realizujących tematykę z zakresu historii Wielunia i Ziemi Wieluńskiej, opieka nad zabytkami miasta i grobami znanych wielunian, troska o estetykę miasta, wspieranie działalności wydawniczej dotyczącej miasta i Ziemi Wieluńskiej podejmowane są w myśl motta” łączy nas miłość do Wielunia”.

Historię Towarzystwa Przyjaciół Wielunia w krótkim wystąpieniu przedstawił wiceprezes Stanisław Pioruński, a jego działalność dokumentuje Kronika Towarzystwa Przyjaciół Wielunia, aktualnie prowadzona przez Marzenę Uryszek.

Z racji jubileuszu, na ręce pani prezes, zostały przekazane życzenia od władz samorządowych. Składali je Andrzej Stępień, starosta wieluński, Paweł Okrasa, burmistrz Wielunia, Andrzej Chowis, marszałek Sejmiku Wojewódzkiego.

Życzenia składa Andrzej Chowis

Życzenia składa Andrzej Chowis

Spotkanie uświetnił koncert jubileuszowy w wykonaniu Chóru Państwowej Szkoły Muzycznej I Stopnia w Wieluniu pod kierunkiem Jakuba Jurdzińskiego.

Chór z opiekunem Jakubem Jurdzińskim

Chór z opiekunem Jakubem Jurdzińskim

Chór uświetnia 40 lat Towarzystwa Przyjaciół Wielunia

Chór uświetnia 40 lat Towarzystwa Przyjaciół Wielunia

Tradycja Grobu Pańskiego

Kult Męki Pańskiej od 1688 roku (po kapitule generalnej w Rzymie) szczególnie aktywnie propagowali reformaci. Był  on charakterystycznym rysem franciszkańskiej duchowości. Relikwie Drzewa Krzyża otaczane były szczególną czcią, n.p. wieluńscy reformaci (w Wieluniu od 1629 roku) przechowywali je w srebrnym relikwiarzu w kształcie krzyża. Kult Męki Pańskiej od 1688 roku rozszerzono na wszystkie kościoły franciszkańskie, nakazano też erygowanie w nich stacji drogi krzyżowej i odprawianie nabożeństw ku czci Męki Pańskiej. Początkowo odprawiano je w niedzielę po nieszporach, później, w kościołach, w których śpiewano Gorzkie żale, nabożeństwo drogi krzyżowej przenoszono na piątek. Jego upowszechnianiu sprzyjały odpusty, nadane przez papieża Benedykta XIII wszystkim, którzy odprawiali je w kościołach franciszkańskich. Były to te same odpusty, które zyskiwali pielgrzymi, odprawiający nabożeństwo w Jerozolimie.

W połowie XVIII wieku, pisze ks. Sławomir Zabraniak, upowszechniły się odpusty w tzw. piątki marcowe Wielkiego Postu. Związane to było z rozszerzaniem się kultu Serca Jezusowego i rozpamiętywaniem Męki Pańskiej. Uroczystości zaczynały się nieszporami w czwartek, w piątek sprawowano sumę z kazaniem o Męce Chrystusa, potem było wystawienie Najświętszego Sakramentu, a o godzinie 15.00 droga krzyżowa. Odprawianie drogi krzyżowej przeniesiono z biegiem czasu z kościoła na przykościelne cmentarze, stąd pojawiła się konieczność erygowania na nich stacji drogi krzyżowej (w Wieluniu na początku XVIII erygowano 14 stacji). Z  kultem Męki Pańskiej związana też była tradycja budowy Grobu Pańskiego. Odsłanianie Grobu Chrystusa odbywało się w Wielki Piątek. W Polsce narodziła się tradycja procesji i wystawienia Najświętszego Sakramentu. Groby Pańskie przyciągały pomysłowością, przepychem i wystawnością…

Grób Pański w parafii św. Barbary w Wieluniu

Grób Pański w parafii św. Barbary w Wieluniu

Grób Pański u o. Franciszkanów

Grób Pański u o. Franciszkanów

Grób Pański w kolegiacie wieluńskiej

Grób Pański w kolegiacie wieluńskiej

Grób Pański u wieluńskich Bernardynek

Grób Pański u wieluńskich Bernardynek

Grób Pański w kościele Marii Magdaleny w Ożarowie

Grób Pański w kościele Marii Magdaleny w Ożarowie

Literatura: S. Zabraniak, Wieluński ośrodek kościelny w okresie staropolskim, Lublin 2004

Koncert pieśni pasyjnej

Niedziela rozważań Męki Pańskiej zgromadziła w kościele kolegiackim w Wieluniu miłośników muzyki chcących wysłuchać koncertu pieśni pasyjnej przygotowanego przez Powiatowy Młodzieżowy Dom Kultury i Sportu w Wieluniu. Jego wykonawcami był Chór Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu oraz Zespół Muzyki Dawnej pod kierunkiem Jakuba Jurdzińskiego, jako akompaniator wystąpił Szymon Blajer, organista parafii św. Józefa, a prowadzącym był dr Włodzimierz Sygulski, którego słowa okazały się wspaniałym rozważaniem na temat krzyża Chrystusa i Jego znaczenia w życiu każdego człowieka. Zgromadzeni na koncercie usłyszeli m.in.: krzyż jest księgą, której nigdy nie powinno się przestać poznawać, ale ciągle rozważać i próbować zrozumieć jak miłość zwycięża przez cierpienie; zrozumieć tajemnicę krzyża pomoże nam Matka Bolesna, której poświęcone zostały trzy pierwsze utwory koncertu: Ave Regina, O Matko miłościwa, Stabat Mater Dolorosa. Kontynuując, konferansjer mówił: Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jedynego dał, aby ci, co w Niego wierzą mieli życie wieczne, a na drogę do wieczności pozostawił im światło Ewangelii. A co na to wszystko człowiek? Odpowiedzią były kolejne pieśni: Ludu mój ludu, Krzyżu święty, Judasz Jezusa przedał, Na Górze Oliwnej, De profundis, Ach mój Jezu, Kantyk o Męce Pańskiej.

Zespół Muzyki Dawnej i Chór

Zespół Muzyki Dawnej i Chór

Zespół Muzyki Dawnej

Zespół Muzyki Dawnej

Chór pod dyrekcją Jakuba Jurdzińskiego, akompaniuje Szymon Blajer

Chór pod dyrekcją Jakuba Jurdzińskiego, akompaniuje Szymon Blajer

Ostatnią część koncertu wypełniły pieśni mające uwielbić Jezusa, który oddał życie dla sprawiedliwości. Były to: Adoramus Domine Jesus Chryste, O krwi najdroższa, Bogu ufa dusza moja, Chwałą naszą jest Pan

Po koncercie

Po koncercie

Młodym wykonawcom za piękny koncert, wprowadzający słuchaczy w Wielki Tydzień i Triduum Paschalne, a słuchaczom za liczny i modlitewny udział, podziękował ks. proboszcz Jacek Zieliński.

Wystawa “Rękodzieło Artystyczne Osób z Niepełnosprawnością” otwarta

Na otwartą 7 kwietnia Wystawę zaprosili Specjalny Ośrodek Szkolno – Wychowawczy w Gromadzicach i Muzeum Ziemi Wieluńskiej. Pierwsza tego typu wystawa, także w Muzeum Ziemi Wieluńskiej, odbyła się w 2015 roku. Wtedy zgłoszono na nią 350 prac, które powstały w 10 placówkach oświatowo–wychowawczych na terenie czterech powiatów. Wystawa z roku 2017 to 211 prac przygotowanych przez podopiecznych 17 placówek oświatowo–wychowawczych działających w powiatach sieradzkim, wieruszowskim, pajęczańskim i wieluńskim. Prace przygotowane na wystawę, powiedziała kustosz Barbara Mrugała, radują oczy i serca. Wszystkie powstały z materiałów naturalnych. Każda twórczość cieszy, dodała, ale twórczość młodzieży z niepełnosprawnością cieszy cztery razy więcej. Podziwiajmy więc ich prace, podziwiajmy różnorodność i kunszt wykonania. Niech nasza radość z obcowania z tą sztuką uzupełni przygotowane dla poszczególnych ośrodków upominki, okolicznościowe statuetki i kwiaty.

Uroczyste otwarcie wystawy

Uroczyste otwarcie wystawy

Przy ekspozycji Szkoły Specjalnej w Wieluniu

Przy ekspozycji Szkoły Specjalnej w Wieluniu

Obrazy, butelki, serwetniki...

Obrazy, butelki, serwetniki…

Fragment wystawy

Fragment wystawy

Można się zachwycić

Można się zachwycić

Wręczanie okolicznościowych statuetek i dyplomów przedstawicielom ośrodków

Wręczanie okolicznościowych statuetek i dyplomów przedstawicielom ośrodków

Otwarciu wystawy towarzyszył koncert „Wiosenne kantaty” w wykonaniu solistów Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu w Wieluniu pod opieką artystyczną Zofii Szpikowskiej.

Soliści z Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu z opiekunką Zofią Szpikowską przed koncertem

Soliści z Powiatowego Młodzieżowego Domu Kultury i Sportu z opiekunką Zofią Szpikowską przed koncertem

“Pieszo” na scenie Wieluńskiego Domu Kultury

Na przedstawienie teatru wpół do czwartej do Wieluńskiego Domu Kultury zaprosiła Miejska i Gminna Biblioteka Publiczna w Wieluniu. Spektakl Pieszo, oparty na ostatnim dramacie Sławomira Mrożka i innych tekstach wyreżyserowany przez Mariolę Wardęgę, zaprezentowany publiczności 4 kwietnia, to już 9 odsłona tego teatru. Pani Wardęga, także autorka scenariusza, powiedziała: „jest to sztuka  o ludziach wyrzuconych na obrzeża historii, wykorzenionych, szukających swojego miejsca w nowym świecie, także o braku gotowości na tę zmianę, o niemożności pogodzenia się z tym co utracone…, sztuka o ludziach skazanych na przeszłość i wygnanych w przyszłość”.

Sztuka mówi o ostatnich chwilach II wojny światowej, przesuwającym się froncie i powrotach uciekinierów  (pierwsze dni nowej powojennej rzeczywistości), czekających na pociąg (na scenie Ojciec z Synem, Baba z Dziewczyną, para kochanków nigdy w sobie nie zakochanych, porucznik Zieliński i Drab oraz przedwojenny Nauczyciel, Grajek, Tajemnicza Postać). Wszyscy oni idą, dosłownie się posuwając za frontem, metaforycznie za „parowozem” historii). Spektakl wzbogacony został wątkiem wieluńskim, mianowicie świadectwem świadka bombardowania Wielunia w dniu 1 września 1939 roku (początek II wojny światowej), krótkimi informacjami o wydarzeniach takich jak Powstanie Warszawskie, wyczytanymi z mało aktualnych gazet, które miał w ręku czekający na pociąg Nauczyciel i scenami z Sarajewa (śmierć zakochanych Bośniaczki i Serba) oraz scenami z Aleppo, miasta syryjskiego, dotkniętego wojną, miasta, w którym na oczach całego świata codziennie giną ludzie, w tym dzieci.

Ojciec i Syn

Ojciec i Syn

Superiusz i Pani

Superiusz i Pani

Baba i Dziewczyna

Baba i Dziewczyna

Ojciec i Syn oraz Porucznik Zieliński i Drab

Ojciec i Syn oraz Porucznik Zieliński i Drab

Przy ognisku

Przy ognisku

Zabawa przy ognisku

Zabawa przy ognisku

Ojciec i Syn na tle sceny z Aleppo

Ojciec i Syn na tle sceny z Aleppo

Elementem łączącym poszczególne akty stał się wiersz Czesława Miłosza „Campo di Fiori”. Na rzymskim oto placu spalony zostaje Giordano Bruno. Ledwo stos przygasnął ludzie wrócili do normalnego życia – zapełniły się tawerny, przekupnie nieśli kosze oliwek i cytryn. Podobnie było w Warszawie, gdzie  skoczna muzyka przy karuzeli głuszyła salwy rozlegające się w getcie.  Poeta mówi:

(…) Morał ktoś może wyczyta,

Że lud warszawski czy rzymski

Handlując, bawi się, kocha

Mijając męczeńskie stosy.

Inny ktoś morał wyczyta

O rzeczy ludzkich mijaniu,

O zapomnieniu, co rośnie,

Nim jeszcze płomień przygasnął.

 

Ja jednak wtedy myślałem

O samotności ginących.

 

I ci ginący, samotni,

Już zapomniani od świata,

Język ich stał się nam obcy

Jak język obcej planety.

Aż wszystko będzie legendą

I wtedy po wielu latach

Na nowym Campo di Fiori

Bunt wznieci słowo poety.

Uzupełnieniem wypowiadanych słów były piosenki zaśpiewane przez Marię Sieczkę (ostatnia z nich to „Świecie nasz”) oraz slajdy przedstawiające zbombardowany Wieluń, zabitych na moście zakochanych,  tory kolejowe, ulicę w Aleppo z widokiem historycznego hotelu czekającego na sławnych gości, bo tylko tacy kiedyś się w nim zatrzymywali …

Widowisko Pieszo, wyreżyserowane przez Marię Wardęgę, to jeden wielki protest przeciw bezsensowi wojny i wielkie pytanie – kiedy tak naprawdę człowiek dorośnie, kiedy wyzbędzie się nienawiści ?

Aktorzy po spektaklu

Aktorzy po spektaklu

Aktorzy i organizatorzy spektaklu

Aktorzy i organizatorzy spektaklu