2 maja w Wieluniu mieszkańcy wspólnie obchodzili Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej.
Uroczystości rozpoczęły się w parku imienia Żwirki i Wigury, skąd wyruszyli harcerze z 5 Wieluńskiego Szczepu Harcerskiego „Piątka”. Młodzież niosła wielometrową biało-czerwoną flagę, która przyciągała uwagę i podkreślała rangę wydarzenia. Kolumna z flagą przemaszerowała ulicami miasta. Do harcerzy dołączali kolejni mieszkańcy Wielunia. Atmosfera robiła się coraz bardziej podniosła i pełna autentycznej bliskości .
Kulminacja wydarzenia nastąpiła na placu Legionów. To tu, w sercu miasta, rozbrzmiały pierwsze dźwięki Mazurka Dąbrowskiego. Wspólne śpiewanie hymnu poruszyło uczestników do głębi, dla wielu był to moment refleksji, dla innych wzruszenia, a dla wszystkich przypomnienie, czym jest wspólnota narodowa.
Na placu spotkali się wszyscy: dzieci trzymające małe flagi, młodzież pełna energii, dorośli i seniorzy, którzy pamiętają inne czasy. Ta wielopokoleniowa obecność nie była przypadkowa – bo właśnie w takich chwilach widać, jak wartości patriotyczne przechodzą z pokolenia na pokolenie .
Wśród zgromadzonych nie zabrakło przedstawicieli władz samorządowych, w tym Wiceburmistrza Wielunia Pawła Walczyboka oraz radnych. Ich obecność była nie tylko formalnością, lecz wyraźnym sygnałem, że takie inicjatywy mają znaczenie i zasługują na wsparcie.
Samo święto, ustanowione ustawą z 2004 roku, przypada pomiędzy Świętem Pracy a Świętem Konstytucji 3 Maja. To nieprzypadkowe miejsce w kalendarzu stanowi symboliczny most między codziennością a historią, między tym co było a tym, co wciąż trwa w świadomości Polaków.
Tego dnia w Wieluniu biało-czerwona flaga przestała być jedynie symbolem zawieszonym na maszcie. Stała się czymś żywym, znakiem wspólnoty, wolności i dumy. Przypomniała, że patriotyzm nie zawsze musi przybierać wielkie formy. Czasem wystarczy obecność, wspólny śpiew, gest czy chwila zadumy.
Obchody pokazały również, jak ogromną rolę odgrywają lokalne inicjatywy. To właśnie one budują więzi, wzmacniają tożsamość i uczą młodsze pokolenia, skąd pochodzą i co jest naprawdę ważne. Starszym dają natomiast przestrzeń do dzielenia się doświadczeniem i pamięcią.
Ewa Misiak – Kocham Wieluń
